توپوق

2009-11-02T08:11:00.000-08:00

شکل لک لک شدم؛ از بس قورباغه خوردم!

امان از این "روزها"

2009-10-15T12:33:00.000-07:00

امان از این "روزها"

یک روزهایی هست که آدم دنبال بهانه می گردد یادش نیوفتد‌، ولی هی یادش میفتد.

یک روزهایی هم هست که آدم دنبال بهانه می‌گردد که یاد طرف بیاندازد که یادش است.
بهانه ندارم.

یادم هست امروز را. امروزت مبارک.

۲۳ مهر ۸۸

جدی نگیر

2008-12-16T12:16:00.000-08:00

الان این نیمای پرو با چوب وایساده بالا سر من که از اسرار وبلاگم سر در بیاره! هی میخوام بپیچونمش نمیشه!!! خب حالا یه چیز انگلیسی هم باید وسطش بنویسم. چی بنویسم؟ مثلا می نگاریم I am helping you, enough?? خوبه؟؟ راضی شدی؟

2007-07-27T01:30:00.000-07:00

میگن" یه سیب رو که بندازی بالا صد تا چرخ میخوره تا بیاد پایین، نگران نباش" اما کی رو تا حالا دیدی که حساب کتابای زندگیش رو بذاره رو چرخیدن یه سیب!

تو سیبت رو انداختی بالا و منتظری، من سیبم رو دست گرفتم و بو میکنم؟ چرا؟ چون بو کردنش کار شیکیه. تو همه فیلما ملت سیبای قرمزشون رو بو میکنن، اما سیب من که قرمز نیست. به نظرم فوق فوقش سیب گلاب باشه. گلاب به روتون همچین فاک هم زده به زندگیمون.
من احتمالاً گاز میزنم. مثل تو اهل ریسک نیستم که بندازم بالا و تاب خوردناش رو نگاه کنم.

فواد رو که یادته؟ یادته که نتونست سیبَ رو به موقع بگیره و مجبور شد نعشش رو از رو زمین جمع کنه!؟
تو مسئول سیبتی، مواظبش باش.

2007-07-12T13:06:00.000-07:00

یه حس منفعلی دارم. همه انگیزه‌هام و از دست دادم. انگیزه‌های چی؟ نمیدونم! شاید بعد از یه دوره پرمشغله الان خیلی احساس پوچی میکنم. به شدت دنبال کار می گردم و همه‌ش به در بسته می خورم.
اینطوری که میشم با همه‌چی مشکل پیدا میکنم. با اعضای خانواده و با منزل!! هردو!

میدونی..؟ انگار که احساساتم به سطح اومده. هیچ چیز ِ عمیقی تو خودم نمیبینم و این بده. اینجوری که میشم از خودم حرصم میگیره. از اینکه یه جوری می شم که اگه هر کی دیگه اونجوری باشه به نظرم چیپ میاد!!

شایدم به خاطر تصادف پریروز باشه! آره... دوباره تصادف کردم!! مگه چیه؟
با اینکه این دفعه دیگه طرف مقصر بود، ولی آدم ضدحال میخوره دیگه!! الان دو روزه بست نشستم تو خونه عین این پیرزنا، همش هم تفکرات عهد حجری می کنم و در حال حاضر کل کائنات رو زیر سوال بردم و طبق معمولِ این وقت‌هام، می خوام کل روابط فرندشیپی روبه هم بزنم و حال همه رو بگیرم و همه دخترها رو ازدست این پسرهای زالو صفت نجات بدم و خلاصه در کل طوفان کنم!

شایدم خیلی ساده فقط تقصیر تقویم باشه.

2007-06-26T00:09:00.000-07:00

هوای حوصله ابریست

اوایل تابستان است که باشد
هوای دلم هم ابریست

کلاً این روزها دقت که کنی جز ابر نمیبینی

2007-05-11T01:30:00.000-07:00

طفلکی وبلاگم، شده عین بچه‌های بی پدر مادر ِ طفلکی. منم تا اول تابستون هیچ کاری نمی‌تونم براش بکنم. آخــــی بچه‌م!
محض اطلاع چند تا دوست عزیزی که لطف دارن و گاه گداری چه با آفلاین یا ایمیل ابراز نگرانی می کنن که من چرا سَقَط رفتم آیا چرا؟ باید بگم آخر خرداد امتحان دارم تا اون موقع هم اوضاع به همین خرابیه. من که سخت نمیگیرم، شمام بیخیـــــال! بادمجون بم آفتش کجا بود؟؟

چند وقت پیش که خیلی وقت پیش میشه، مثلاً حدوداً سه هفته پیش یه سری ازدوستان به همراه خواهرم واسم تولد پارتی گرفتن!! حالا تولدم هم یکی دو هفته قبلش بودا!! کلاً همیشه ما از اول بسیار آن‌تایم بلکه هم این‌تایم بوده‌ایم!
هیچ وقت هیچکی تولدام رو جدی نگرفته بوده منم هیچ وقت اصراری نداشتم. همیشه زندگی اونقدر از نظرم گندیده و نکبت بوده که نخوام به هیچ‌جام حساب کنم روزی رو که ( نمی‌دونم چه صفتی برا همچین روزی میشه آورد، منظورم معلومه دیگه!!). اما وقتی میبینم برا سه چهار تا ازدوستام اونقدر مهم بودم که اینهمه خودشون رو علاف من کنن کلی ذوق میکنم و همین زندگی نکبتی هم گاهی به‌نظرم باحال میاد. خنده‌دارش وقتیه که یادم میوفته داشتم همه کاراشون رو با هوس‌های چپ و راستم به‌هم میریختم. فکر کن یه ساعت قبلش میذاشتم میرفتم یه جای دیگه!! درنوع خودش ضد حالی می‌شدا :D

هدی ( همون که بهش میگفتم آجر) به اسم یه مغازه صنایع‌دستی من و از کتابخونه کشونده برده کافه هشت ونیم! هر چی میگم اینجا میری چی کار عین بز لبخند میزنه و سرش رو میندازه میره تو. دنبالش میرم میبینم اون ته سالن خواهرم پشت یه میز نشسته لحظه اول از این تصادف تعجب میکنم، ولی چرا اون تعجب نمی‌کنه!؟ اونی که روبروش نشسته کیه که داره دست تکون میده؟؟ اِهه! دوستش هم که اینجاست! همینجوری دارم سعی میکنم همه‌چی رو حلاجی کنم ببینم اینا اینجا چی میگن؟ من اینجا چی میگم؟ اصلاً مگه من یه ساعت پیش این دختره رو نذاشتم دم خونه؟؟
!
خدایا گوگیجه گرفتم... مریم یه شمع رو که قرار بوده وقتی روشنش میکنی مثل گل باز شه و آهنگ بزنه رو روشن میکنه که خب نه باز میشه ونه بدون اعمال قدرت آهنگ میزنه! سارا می‌پره بغلم و ماچ ماچ که تولدت مبارک و من بعد از شاس‌زدنی اساسی یادم میوفته که دو ریالی دیر زمانیه که جاش رو به کارت و موبایل و کلاً تکنولوژی روز داده و این قرطی بازی محض نزول اجلال این حقیر به سرای فانی می‌باشد!! برام حتی کادو هم خریده بودن که افتاده و شکسته بوده اینام انداخته بودنش دور. فکر کن! کادوی من و انداختن دوووور! نامردا خوبه کادوی شما رو هم بندازن دور؟ نه خوبه! خوبه؟!

خلاصه‌اش که تولد باحالی بود، مزه کرد. سال دیگه هم اگه دوست داشتین می تونین برام تولد بگیرین به شرطی که کادوم رو دور نندازین! منم قول میدم قالتون نذارم.

2007-03-30T17:25:00.000-07:00

اعتدال بهاری

لالایی و نوازش و بغل و بوسه و اشک و بهت و شکلات و عکس و نسیم و تلفن و فردا و روسری و آژانس و خجالت و ترس و بهت و بهت و بازم بهت.
و فردا و فرداها.فرداهای دور, فرداهایی که شاید هیچوقت نیان؛ و چه مهم؟

پ.ن: سفر که خوش گذشته. راستی میشه چیزی ازم نپرسی, حداقل فعلاً.

2007-03-22T00:51:00.000-07:00

1- اول سالی با یک کار نیک وبلاگم رو به روز کنم نظرتون چیه؟؟
یه وبلاگ هست که تازه راه افتاده. نویسنده هاش هم شب و روزشون قاطی شده. یه جورایی یه نسبت دوری هم یکیشون با من داره. اگه دیدم کارشون گرفت میگم چی کارم هستش اگرم نه که خب میشه نوه خاله پسر خاله دوست مادر بزرگ همسایه بغلی داییم اینا!!

2- کار نیک دوم اینکه به این 300 the movie
لینک بدیم. واقعیتش اینه که برام قضیه زیاد مهم نیست. نمی دونم چرا! چون اونایی که همچین چیزی رو باور می کنن روبه یه جام هم حساب نمیکنم؛ یا چون فکر نمی کنم کلاً کسی اینقدر جدیش بگیره یا شاید اصلاً به خاطر اینکه اینقدر درگیر مشکلات ریز و درشت خودم هستم که اگه بخوام هم نمی تونم جایی برای همچین چیزی تو ذهنم باز کنم! اما این یه کاریه که برا خیلیا ارزش داره و شاید شاید یه لینک هم یه جایی حساب شه پس لینک میدهیم!!!

3- هیشکی هست که بدونه چه جوری گل خشک میکنن؟ من خیلی تو این کارای تریپ سلیقه و اینا پرتم، همیشه هم اینجور موقع‌ها دستم جلو اغیار دراز ِ شما که دیگه خودی هستین!

4- بعد اینهمه وقت ننوشتن, عجب کار سختیه آپ دیت کردن‌ها! فکرنکنم بازم تا سه ماه بتونم مرتب بنویسم اما چاره ای نیست, اوضاع خراب ِ.

دلم می‌خواست کارایی رو که تو سال جدید باید انجام بدم رو لیست کنم. آدم وقتی کاراش رو رو کاغذ میاره انگار خود به خود یه قدم به انجام دادنشون نزدیک‌تر میشه اما تو مودش نیستم، الان دلم تو شمال گیرکرده. اما حتماً‌خیلی زود می‌نویسمش از این زندگی بی نظم خیلی کلافه‌م.

2007-02-23T13:37:00.000-08:00

یه آلبوم قدیمیه خاک گرفته است

تو نبودی که ببینی شب تار انتظار رو
حالا او مدی که چی؟

نمی تونم .جداً ‌دارم سعی میکنم
ولی...

از لای انگشتام چکید و رفت
مثل برف اون روز که زمینم زد. بفهم

زمینم زد! بد زد. خودت که بهتر میدونی!
نه؟

واقعاً ‌که چی؟؟

2007-02-14T23:09:00.000-08:00

درگیرم، بدجورم درگیرم. انگار که معجزه شده باشه، یا نه شاید هم توهم معجزه باشه. انگار که خدا بی خیال همه قانوناش داره یه حال اساسی میده.
با آدمی آشنا شدم که از پانزده تا معیار شانزده تایش را دارد. از بودنش هم خیلی احساس معرکه ای دارم. تازه احساس من نسبت به اون هیچه! اون اصلاً‌ من رو قبول نداره و معمولاً صدام میکنه دیوار!!
تو دیوار بودن من که البته شکی نیست اما اینبار... .

ولی یکم که بگذره آدم می‌بینه که خدا همچین هم بی خیال قانوناش نشده، بازم یه چیزی گذاشته که عیشت منقص بشه؛ یه چیزی هست که بازم بخواین فکر کنین و فکر کنین. خدای عزیز بازم اون موش کوچولو رو اون وسط فراموش نکرده که گاهی از اینور به اونور بدو ِ!

اونقدر خودِ خودشه که میشه از رو برق چشماش تشخیص داد؛ نه، اصلاً چی دارم میگم! خوب که نگاه کنی درخشش شونه چپش رو هم میبینی.
نمیخوام مانع پیشرفتش باشم، نمی خوام بگم بمون به خاطر من، نمیخوام به خاطر من از آیندش بگذره.
اما نمیخوام هم بی من بره، نمی خوام هم تا آخر عمرم بودن باهاش به دلم بمونه. نمیخوام نگهش دارم که تا آخر عمر برا یک قرون دو زار بدو‌ ِ آخرش هم در بهترین شرایط یکی بشه مثل بابام مثل باباش. مثل هر آدم دیگه ای که به خاطر تعلقاتش از آیندش گذشت. مگه خود ِ من خیلی وقتا پیش خودم فکر نمی کنم اگه بابا بعد درسش دو سال هم اونجا مونده بود الان ما یه وضع دیگه داشتیم؟ مگه فکر نمی کنم یه کم سختی رو تحمل کردن به یه آینده بهتر داشتن می‌ارزید؟
نمی خوام تا آخر عمرم فکر کنم که تو این انتخاب، ترسیدم و دو نفر رو محروم کردم؛ چه از آینده بهتر چه از با هم بودن.
سخته که همه تصمیم با تو باشه. سخته که بگه: بگی بمونیم میمونیم، بگی بریم میریم. بگه به تصمیمت احترام میذارم.
بیزارم از این احترام، می خوام بگه، زورم کنه، مجبورم کنه، هل‌م بده. چرا باید تصمیم به این بزرگی با من باشه؟ این خیلی نامردیه. من ضعیف تر از اونم که بار این مسئولیت رو قبول کنم. من دارم میشکنم.
حداقل برای سه سال بعدم برنامه‌ زندگیم مشخص بود می دونستم باید کجا برم و چه جوری برم که برسم. اما حالا! حالا همه معادله‌ها به هم ریخته. من از ترک ایران بیزارم. از رفتن می ترسم. تنها بودن دور نمای قشنگی نیست حتی برای چند سال محدود.

نمیدونم بودن با پرنس سوار بر اسب سفید ارزش گذشتن از خیلی تعلقات رو داره یا نه.

2007-01-28T14:47:00.000-08:00

طعم خوش حسودی

یادم نیست چند وقت بود که می ترسیدم به کسی نگاه کنم، چند وقت بود که نمی تونستم به هیچکی اعتماد کنم، چقدر وقت بود که فکرام؛ بلند بلندش می شد: اینا همه از سر تا پا یک کرباسن!
تو یه حصاری خودم رو زندانی کرده بودم که راحت‌تر بودم توش بشینم و تلاش های به زعم خودم مزبوحانه دیگران رو برای پرواز ببینم!
یادم نیست چند نفر تو این مدت سعی کردن این حصار و بشکنن، خواستن یه جوری حالا هر جوری این طرف حصار باشن، نه اون طرفش. یادم نیست چند نفر رو شکستم از ترس اینکه دوباره نشکنم.

اینا که خوبه! اصلاً دیگه احساس اینکه چی کار کنم که مقبول تر باشم برام مفهوم نداشت. حتی "همینه که هست" هم مفهوم نداشت! حتی اون "بره به جهنم" های حرصی هم مفهوم نداشت.
اصلاً دختر بودن دیگه مفهوم نداشت.

یه بار گفته بودم بهتون انگار؛ از لرزیدن پاها
از اینکه اگر پام بلرزه چی؟
وای اگه نلرزه چی؟

و از لرزیدن دلها!

**
به نظر میرسه بعد اینهمه سال یا حافظه من ضعیف شده، یا آدمای دور و برم ارزشمندتر، و یا ترس‌هام کمرنگ.
هر کدومش که باشه فرقی نمی کنه. مهم اینکه پاهام دوباره میلرزه!

2006-12-28T02:30:00.000-08:00

Huuum! بالاخره به منم گفتن که بازیم!
واقعیتش اینه که من اصلاً نمیدونستم که همچین بازی هستش تا اینکه نیما دعوتم کرد و من عین این خنگا همینجوری مونده بودم که قضیه چیه. تا یه سرکی اینور اونور کشیدم و دوزاریم افتاد و بعدش کلی تو دلم فحشش دادم که چرا وبلاگ نداره که عین همه من رو از اونجا دعوت کنه. می بینی تورو خدا یکی هم که ما رو تحویل میگیره وبلاگ نداره!! هی هی هی! بچه یه وبلاگ بزن دیگه. عجبا!
و حالا هم مریم عزیز لطف کرده و کارت دعوت فرستاده که بسی مشعوف شدیم! دمت جیلیز آبجی.

درسته که داره میرسه به یلدای سال دیگه اما دیگه دیگه!
خداییش چه کار سختیه ها! آخه چی بنویسم؟ یکی دو تا چیز هست که خیلی ضایعست عمراًً ‌نمی نویسم، اصرار نکنین.
اگه لوس شد تقصیر من نیست، خدا چیزای باحال وسط زندگیم نچپونده!
می نویسیم اول برای رضای خدا دوم به خاطر این دو تا دوست عزیز:

1- اول اینکه عشق بزرگ زندگی من رانندگیه. از سوم راهنمایی که یه کم قد کشیدم رانندگی میکنم. یواشکی! عصرا که مامانم از سر کار میومد صبر می کردم که بخوابه ماشین رو وردارم یه دور بزنم. خدا می دونه تو همون ده دقیقه یه ربعی که بیرون بودم از ترس اینکه بفهمن چه جوری تنم میلرزید و هر دفعه کلی خودم و فحش می دادم که آخه این چه غلطیه کردی و دیگه از این شکر ها خوردی نخوردی. اما دوباره فرداش هی لحظه شماری می کردم که مامان بیاد و بخوابه تا من در برم!
هنوزم با عشق می شینم پشت رل. زن داییم هر دفعه من و میبینه تذکر میده که من باید پسر میشدم! خودش دختر نداره به دختر به این گلی حسودی میکنه.
2- خیلی از مطالبی که اینجا می خونین تاریخ مصرف گذشت ست. یعنی اصل احساس مال یه موقع دیگه بوده ولی حالا دوباره زنده شده. بخصوص عاشقانه ها! گفتم سرتون کلاه نره!!
3- جدی ترین آدم زندگیم رو هیچ وقت ندیدم ( معلومه که منظورم جدی از لحاظ احساسی هستش دیگه؟) تو طول یک سال و نیمی که با هم بودیم 3 بار اومد ایران که هر سه بار نشد که بشه! دفعه اولش حتی قرار رو هم واسه همون شب گذاشتیم اما بعدش یه چیزی گفت که کفر من و در آورد منم لج کردم نرفتم ببینمش که نرفتم داشتم پس میوفتادم انقدر دلم می خواست ببینمش ها. دفعه دومش خودم تهران نبودم. دفعه سومش رو هم چراش رو نگم سنگین تره!
باورتون میشه هنوز آرزو دارم ببینمش؟ نه که علاقه ای باشه، انگار یه طلب صاف نشده با گذشته ام دارم. گاهی فکر می کنم اگه دیده بودیم هم رو قضیه انقدر جدی نمیشد کلاً. اصلاً فکر کنم برا همین دیگران هیچوقت اونطوری جدی نشدن.
4- از بچه‌گی دیکته ام افتضاح بود ( البته مثل بقیه درسام بود ) به طوری که هنوز خوانواده رو خوانواده و with رو whit می نویسم ( همین الانم with رو اشتباه نوشتم!!!)

خیلی خودم رو چلوندم تا همینا رو پیدا کردم از من ِ حقیر چهار تا قبول کنین. اوکی؟

بازی که فکر کنم داره تموم میشه اما دوست دارم آقای روانی هم دستش رو رو کنه!

2006-12-20T00:06:00.000-08:00

من اصولاً ‌دست به تصادف کردنم خیلی خوبه. از وقتی دوم دبیرستان بودم و یواشکی ماشین رو برداشتم و همون سر کوچه‌مون با یه جیپ تصادف کردم باب این قضیه باز شد و تا امروز ِ روز در بیست و پنج سالگی همچنان ادامه داره. تصادف‌هام هم الا ماشاا... زده رو دست صاایران، هر روز بهتر از دیروز. اما این شنبه ایه خداییش برگ زرینی در زندگیم بود.
یک گندی زدم به اتول پدر گرامی که حساب نداره. بابام میگه یارو به هر چی دست میزد خورد میشد میریخت پایین ( راست و دروغش پای خودش) از همون روز خوابیده تعمیر گاه. تا حالا 500 آب خورده، هنوز کاپوت و سپر هم عوض نشده. اونوقت اون ماشینه که کوبیدم بهش آخ هم نگفت. یعنی بگو یه خراش کوچولو! هیچی! پراید هم بودا! قدرت خدا!!
رادیات هم سوراخ شده بود، دیگه اونش رو خودم بردم درست کردم. حالا فکر کن همینجور داره آب از ماشین میریزه ما از زرگنده تا مجیدیه رو گشتیم دنبال یه جایی که سرمون کلاه نذارن!! آخرش هم سر از کتابخونه در آوردیم! ملت مونده بودن ما با کجامون فکر می کنیم که با این ماشین دوره افتادیم تو خیابونا. یه آقاهه تو کتابخونه رفت زردچوبه خرید ریخت توش گفت این واسه یه مدت جلو سوراخش رو میگیره. اول فکر کردم ک*شر میگه، اما یه قطره آب هم کم نکرده بود با وجود سوراخ به اون عظمت. مردم عقلشون به کجا ها که نمیرسه! والا!!
شانس آوردم موتورش نسوخت. فکر کن فرق قضیه کلاً شد شیش تومن. واسه خاطر دو قرون موتور میسوخت.

من اگه دیدم تو رشته خودم چیزی نمیشم میرم تعمیر کار میشم. تعمیر کار تجربی؛ مثل این دندون پزشکای تجربی. به جون خودم الان کلی واردم. هم میدونم سینی فن کدومه هم تسمه دینام ( همینه دیگه؟ دینام؟) ولی لاستیک عوض کردن با خودتونه از حالا بگم بعداً دبه نکنین. من فقط تعمیر کار میشم!

حالا همه ایناش به درک می دونین *ون سوزیش کجاست؟
چند ماه پیش یه ماشین اسم نوشته بودن که من کلی براش نقشه کشیده بودم. بعد اینهمه روز شماری صاف گذاشتن دیروز زنگ زدن که خود ماشین اومده فقط باید پلاکش بیاد. حالا با این گندی که من زدم به این راحتیا که بهم نمیدن!! یه نمه بگی نگی بو دود خونه رو ورداشته!

*
اینه که این حقیر الان در خدمت شمام. این دو سه روزه بی ماشین سر کردن جداً‌ بهم زور آورده. دیدم بیشتر از یک ساعت و نیم تو راهم، ارزش نداره. این شد که گفتم یه سر و سامونی به وبلاگم بدم.
بدبختی آدم دو روز هم که نمی نویسه دیگه حرفش نمیاد، منم که کلاً کم حـــــــــرف! خلاصه اراجیف حقیر را ببخشایید به بزرگیه خویش.

و این داستان همچنان ادامه دارد... .

راستی: این انار بالتازار باز یه چیز دیگه به فکرش رسیده.

و این بار با وب سایت "پذیرش" برای شما که می خواهید نوع دیگری از درس خواندن را تجربه کنید، در خارج! بشتابید.
کاری که بانو انار بانیش باشد حتماً‌ چیز جالبی میشود، یک سر بزنید!
( وبلاگ ما که در پیتی بیش نیست اما واسه این جور چیزا آدم دوست داره خودش رو یه جوری سهیم کنه که بگه منم آره، و الا فکر نکنم نفعی واسه اون وبسایت داشته باشه این 2 خط ما!)

راستی: من وبلاگ های همه اونایی رو که کامنت میذارن و البته لیستم رو که به شدت نیاز به به روز شدن داره رو میخونم. می بخشید که نمی رسم چیزی بگم. فکر کنم از دیر به دیر آپ دیت کردنم پیداست که این روز اصلاً‌ وقت ندارم.

راستی تر: ای‌بابا، دوست عزیز حالا ما هم یک کلمه از کاشکی هایمان بنویسم مگر آسمان به زمین می‌آید یا چی؟!

2006-11-24T00:46:00.000-08:00

I m so hollow baby

می دونی همه خوبی ها و بدی هاش یه طرف اینی که هر چی سراغ گوشیت میری هیچ خبری توش نیست هم یه طرف!

**
یه نی‌نی کوچولویی هست که عشق منه. میشه بچه دختر خاله‌ام. اما من خاله‌اش هستم! ( چه جوری هم نداره. هستم) وقتی هنوز به دنیا نیومده بود یه چیزایی ازش نوشته بودم اما بعدش دیگه نه. چند روز دیگه یک سالش میشه. شدیداً هوس کردم برم بچلونمش.
دلم بچه می‌خواد اما بابای بچه نمی‌خواد. کاش میشد! چرا همه خانوم های شوهر دار بچه دار نمیشن کلی حال کنن؟
کاش تو ایران میشد سینگل مام بود زندگی هم کرد.

**
دلم میخواد جدا شم. از مامانم اینا! دلِ دیگه، می خواد.
نه که چیزی پیش اومده باشه‌ها. نه. همینجوری دوست دارم. دوست دارم تنها باشم. دوست دارم اگه مثل حالا 12 شب هوس کردم برم بیرون تو خیابون قدم بزنم؛ برم مانتومو بپوشم برم بیرون تو خیابون قدم بزنم نه که مثل حالا پشت کامپیوتر بشینم.

دلم میخواد برم تو خیابون، خیابون هم خلوت باشه، گاهی یه دونه از این ماشین دوپس دوپسیا از کنارم رد شه محلم هم نده، فقط رد شه. بعد باد سردِ سرد هم بزنه تو صورتم و صورتم بسوزه. مجبورشم دستام و بکنم تو جیبام. بعد دماغم یخ کنه. من هم همش راه برم و راه برم و راه برم کنار خیابون.
نمی‌گم بارون بیاد که حالم خوب شه. الان حوصله ندارم حالم خوب شه. همون باد یخ بیاد بسه.
فکر کن تو خیابون ولی عصر تا صبح راه بری، ‌تنهایی.

نه هیچ بغل گرمی میخوام. نه هیچ صدای یواشی. نه هیچ شیطنتی. نه هیچ دست مهربونی.
نه چون میترسم یه روز تنهام بذاره. نه چون اینجور چیزا خطرناکن، دچارت می کنن. نه چون از عادت های قشنگ فراریم.

هیچ وقت احساس پیری کردی؟

**

از این آهنگ جیمز بلانت که الان دارم گوش میدم خیلی خوشم میاد. Goodbye my lover . انقدر گوشش دادم داره حالم بهم میخوره ها اما خوشگله.

اونجاش که میگه I'd be the father of your child خیلی خوبه!

**

فردا صبح باید قبل از شیش و نیم از این طرح زوج و فرد احمقانه احمقانه احمقانه خروج کنم،‌ کسی میدونه چرا نمیرم بخوابم؟

معلومه امشب خل شدم؟

*
بی ربط: ژاله جونم چی شدی؟ این چه بلایی که سر وبلاگت آوردی.
هم دو تا پستی رو که پاک کردی خوندم هم اونی رو که بعدش نوشتی. اصلاً‌مهم نبودن. من درست و غلط قضایا رو نمی دونم. نمی دونم چی راسته و چی دروغ، اما وبلاگت رو دوست داشتم. اگه قرار شد جای دیگه ای بنویسی حتماً آدرسش رو برام بذار.
نه دیگه کامنت داری نه آدرس ایمیل ازت داشتم. فکر کردم اینجا رو میخونی گفتم بهت بگم.

2006-11-17T12:45:00.000-08:00

قاط زدگی به شرط قیچی!

( اول بگم که همه اینایی که نوشتم غرغر کردنه. اما نمی گم نخونید، ‌حتماً‌ هم بخونید که من یکم احساسم بهتر شه!)
1- این ترم باید میرفتم کار آموزی، یه آزمایشگاه خصوصی برداشتم که نرم، بتونم به کارام برسم. حالا خبرش رسیده که میرن به آزمایشگاها سر میزنن ببینن بچه ها چی کار میکنن. اگه بفهمن نرفتم نمی دونم چی میشه. اصلاً نشده تا حالا من یه خلافی بکنم تا تموم شه دق‌م در نیاد.

2- شنبه باید برم پیش استادم، طبق معمول باهاش کار دارم که یادش کردم. دو ماه پیش به من گفت خلاصه پایان نامه ات رو بنویس برام بیار منم گفتم باشه و د برو که رفتی. می دونم می خواد برام چاپش کنه و این کلی به نفعم هستش اما واقعاً‌ نمی رسم. ترجیح می دادم کار به کارم نداشته باشه. حالا باز دوباره چون باید برم پیشش یادم افتاده والا که به روی خودم نمیارم.

3- اصلاً میترسم برم پیشش. می ترسم هی بخواد بپرسه کار آموزیت چی شد و کجا میری و ته و توی قضیه رو در بیاره. اگه بفهمه نمیرم خیلی عصبانی میشه. میترسم. خیلی دوستش دارم‌ا اما کاش انقدر سیریش نبود.

4- صبح تا شب تو کتابخونه ام و هیچ کاری هم پیش نمیره. یه موقع میبینی دو ساعته که دارم یک صفحه رو می خونم و هیچی هم ازش نفهمیدم. انگلیسی خوندن بدجوری فک‌م رو پیاده کرده. شما ها یه موقع خر نشین مثل من لقمه گنده تر از دهن ور دارینا، همچین اساسی خفه میشین، یه چیزی تو مایه های حالای من!

5- یه بابایی وسط همه مصیبت هام فیلش یاد هندستون کرده که شده قوز بالا قوز! من دیگه ندارم بیشتر از این پول تلفن و اس ام اس بدم!‌ به کی بگم؟ اونم واسه این هندی بازیا.

6- یه عــــالمه پول ندارم. کلی بدهکارم. از یه جایی هم پول می خوام که بهم نمی دن هی سر میدوننم! یکی نیست بگه اون روز که من داشتم پول بی زبون رو دستتون میدادم اینقدر کارای اداری نداشتین چطور که حالا واسه پس دادن یک قرونش اینجور داره جونتون در میاد. برای فردا هم 50 هزار تومن می خوام که دیگه واقعاً ‌روم نمیشه قرض بگیرم. خیلی گیر کردم.

موارد بالا باعث شد که دیشب طی یک قاط زدگی حاد بشینم کف حموم و موهام رو بچینم، بدون آینه!! تقریباً کچل. بعد که به خودم نگاه کردم یکم ترسیدم. هر کدومشون یه اندازه شدن. مامانم الان یه سرو سامونی بهشون داده ولی در کل چه عرض کنم!

جوجه تیغی دیده بودین وبلاگ آپ کنه؟!

2006-11-09T16:14:00.000-08:00

شنیدم قرار شده جناب صدام رو پخ پخ.
من با حکم اعدام مخالفم. من با خشونت مخالفم. من هم دوست دارم دنیا جای قشنگتری برای زندگی کردن باشه. اما می خوام که زودتر اعدام شه. می خوام که دنیا زودتر از وجود نحسش پاک شه شاید که جای بهتری شه برای زندگی.
من یه دایی داشتم که از من کوچکتر بوده وقتی که یکی از همین سربازای صدام کشتنش. من یه دایی داشتم که سیزده سال اصلاً مطمئن هم نبودیم که واقعاً ‌مُرده یا نه! من یه مادربزرگی هم داشتم که تحمل نکرد. من یه دایی داشتم که از روی دندوناش شناساییش کردن. من یه دایی داشتم که الان اسمش روی کوچه ای هستش که من هر روز ازش رد می شم.
من تو شهری زندگی میکنم که به اندازه همه کوچه پس کوچه هاش جوونایی داشته که حالا نیستن چون صدام نگذاشته که باشن، حالا فقط اسماشون هست. من مادر بز‌رگی داشتم که وقتی پسرش بر نگشت دووم نیاورد. مادر بزرگی داشتم که دق کرد. می فهمی دق کرد یعنی چی؟ می فهمی اینکه یکی دیوونه شه به خاطر بی خبری یعنی چی؟ نه نمی فهمی. منم نمی فهمم. چیزی یادم نیست که بفهمم. اصلاً به من چه که بفهمم! مهم حقوق بشر هستش که نباید پایمال شه!! چون دنیا رو جای بهتری میکنه.
ها ها خندیدم!

2006-10-30T22:17:00.000-08:00

زلزله 2 ریشتری، زلزله 7 ریشتری

بنظر میاد بدترین چیزی که برای ادامه یه رابطه، یه دوستی یا حتی یه احساس وجود داره؛ تحمل کردنه، مهربونیه الکیه، تلاش برای ندیدن چیزایی هستش که ناراحتت می کنن.
لازمه که گاهی منفجر شی، گاهی محکوم کنی، گاهی بزنی زیر همه چیز؛ گاهی اون یکی خودت باشی! همون که جلو مامان بابات هم هستی . همون روی سگ رو میگم!! می‌دونی که؟

روی سگ روی خوبیه! یادم میاندازه که هستم. روی خوبیه چون هست. چون همیشه سکه یک روی دیگه هم داره. چرا باید ایگنورش کنم؟

یادم باشه که اگه زیادی از بانک مساعدتم* خرج کنم شاید یه روزی چک هام برگشت بخوره یا شاید اصلاً ورشکسته شم.
اوهوی، یادت باشه هیچ کس مسئول پاس کردن چک های تو نیست، اگه داری مایه میذاری اونقدری بذار که اگه بر نگشت عین این بچه دماغو‌ها انگشت به دهن نمونی.

پ.ن: یاد من باشد تنها هستم
ماه بالای سر تنهاییست

پ.ن.ن: یه زلزله دو ریشتری ممکنه خیلی چیزا رو خراب کنه، اما هفت ریشتری همه چیز رو. چرا جلوش رو بگیرم؟

* کش رفته شده از کتاب زهیر

2006-10-22T00:17:00.000-07:00

خداییش این وبلاگ و وبلاگ بازی هم واسه خودش دنیایی داره ها!
یکی این سر دنیا وسط درس و هوم ورکش(!) بفهمه دوتا آدم اون سر دنیا می خوان راجع به یه چیزی که اتفاقاً‌ هیچ ربطی هم به اون نداره حرف بزنن و پاشه فقط و فقط از روی فوضولی بره ببینه حرف حسابشون چیه!!

من در روز به خودم اجازه دادم 15 دقیقه تو اینترنت برم و اگه تا عصر روزم رو اونجوری که می خوام گذروندم عصر هم اجازه دارم یه سر برم! ( خودتون که واردتر از منین. میدونین این اینترنت چه بلای خانمان سوزیِ)

صبح خیلی سریع وبلاگ های آپ دیت رو خوندم، تگزاسی رو هم همینطور. ولی زیاد متوجه نشدم منظورش از دست تکون دادن چیه، و فکر کردم تو اینترنت میشه صحبت اون و پانته‌آ رو دید که خب با اینترنت اینجا یعنی نمیشه دید.

حدودای ساعت 2 بود که خواهرم زنگ زد که آره تو میای بریم حرفای پانته‌آ و تگزاسی رو گوش کنیم!
من ِ طفلکی از همه جا بی خبر شکل علامت تعجب شدم
!!!
از یه طرف کلی کار و زندگی داشتم از یه طرف هم این خواهرم هم هی زنگ هی زنگ که بالاخره میای یا نه؟ دست آخرم شارژ گوشیم تموم شد اونم پررو پررو به گوشی دوستم زنگ زد! البته از خدا پنهون نیست از شما چه پنهون خودمم دلم می خواست هر دوشون رو ببینم!
ای خدا چی کار کنم؟ چی کار نکنم؟
بدیش اینجا بود که موضوع صحبت که مهاجرت و حواشی اون بود بگو یک ذره هم واسم جالب نبود چون به طور قطع بنده تا قیام قیامت اینجا موندگارم!
اما خب من همیشه از بچه‌گیم کنجکاو بودم! چی کار میشه کرد!!
خلاصه‌ش که بیخیال زندگی شده و شال و کلاه کردیم به سمت پانته‌آ و علی تگزاسی.
رسیدیم اونجا دیدیم یک عدد وب کم هم هست که گویا اونا هم مارو میبینین. البته من آخرش هم نفهمیدم میدیدن یا نه. ماشاا... انقدر جدی اومدن،‌ جدی صحبت کردن، جدی به سوال‌های جدی ملت جواب دادن و جدی رفتن که ما حتی نفهمیدیم دارن ما رو میبینن یا نه!
آقا من هی اومدم دست تکون بدم هی دیدم چقدر قضایا جدیِ، هی دوباره اومدم علامت ویکتوری بدم دیدم اوه چقدر قضایا جدیِ. بابا بی خیال!
هر کی میره آمریکا دکتر میشه انقدر جدی میشه؟ یا جو دوربین گرفته بودتون؟

و آمــــا مشاهدات بنده:
والا تصوری که ما از پانته‌آ داشتیم ای همون بود البته بی روسری! اما تصوری که از جناب تگزاسی می رفت هیچ شباهتی با آقایی که شما باشی که اونجا دیدم نداشت! آقا شما سربازی میری اونجا؟! به دکترا تخفیف نمیدن کچل نکنن؟ یا دو ماه آموزشی بود؟
ملت هم که خنگ، این بنده خداها مجبور شدن هر کدوم 32 بار در سه مرحله آدرس ایمیلشون رو بدن! بعد دست آخر یکی بلند شد گفت ببخشید میشه آدرس ایمیلشون و یه بار دیگه تکرار کنن؟ این آقای تگزاسی هم ماشالا لهجه، نفهمیدیم آخرش شد ان او یو دی، ان دی او یو، دی او ان ای، آ یو دی ... نه این یه چیز دیگه بود.
راستی علی جان صدات عین گوینده های رادیو بود، اگه دیدی نون تو درس خوندن نیست و همـــه پلهای پشت سرت هم خراب نشده برگرد همین جا گوینده شو!

یه آقایی هم بود که خیلی خوشحال بود که دکترا داره فقط فقط هم میخواست بره امریکا (به کسر الف!) یه راست استاد دانشگاه بشه! کلاً دل خجسته‌ای داشت و مایه‌ي انبساط خاطر بود بسی!

دیدن آدمایی که تا امروز فقط از روی فکرشون و حرفاشون میشناختیشون یه جورایی خیلی مزه داشت!

حالا جداً ما رو میدیدین یا وبکم ِ سر کاری بود؟ (;

2006-10-15T01:00:00.000-07:00

در تصویر دارید که نیستم دیگه؟! قضیه همون کتابخونهِ ست که گفته بودم میخوام برم!
دقیقاً‌ از فردای همون روز رفتم کتابخونه تا دیروز. امروزم تعطیل رسمی بوده که در خدمتتونم. واقعیتش خیلی وقته دلم می‌خواد بیام چهار خط بنویسم،‌ فرصت نمیشه. نه که فکر کنید من آدم خیلی درس خوون و ایناییم‌ا. نوچ هیچم. در واقع نمره ده تقریباً ‌بعد از راهنمایی دیگه هیچ وقت از کارنامه حاجیتون پاک نشد که نشد. اینم که می‌بینید مجبورم.
بگذریم. می‌خواستم اندر احوالات کتابخونه و اینکه چه جوری ما رو فیلم کردن، ‌یا شایدم ما اونا رو فیلم کردیم بگم.
من و دوستم هر دو بدجور کتابخونه لازم شده بودیم اما من حاضر نبودم برم دانشگاه، ‌این شد که برای یافتن کتابخانه‌ای که هم بشه توش درس خوند هم من رضایت بدم برم توش هم آب و هواش خوب باشه(!) با پدیده‌ای به نام کتابخانه مل ی آشنا شدیم!
روزی که رفتیم در همون مرحله اول کاشف به عمل اومد که حتماً‌باید لیسانس داشته باشی تا بتونی عضویت پنج ساله داشته باشی یا اینکه باید یه برگه از دانشگاهت بیاری که تحقیق داری تا یک ماه بتونی از اونجا استفاده کنی. که خب به نظر من خیلی قانون مسخره‌ای اومد دلایلم رو هم حسش نیست بگم خودتون حساب کنید می‌بینید چرته.
من که کلاً یک ترمم مونده یعنی تا اسفند هر ماه یه نامه باید ببرم. دوستم هم ( از این به بعد اسم دوستم تو این وبلاگ آجر هستش! بسکی نون آجر کنه این دختر) گرفتن مدرکش با مشکل روبرو شده و هی امروز فردا میکنن. خلاصه یک نامه که به گفته رییس دانشکده مون غیرقانونی هستش رو دست و پا کردیم (آموزش گفت قانونی نیست بهمون نداد رییس دانشکده جیگرمون داد اما گفت قانونی نیست. هوی نامه رو می گم اوشکول) که ارواحمون تحقیق داریم تا راهمون بدن تو!
در مرحله دوم ملتفت شدیم که وقتی میری اون تو نه دفتر نه کتاب نمیشه ببری و خب ما که عادت به خلاصه نویسی داشتیم دیدیم نه، ‌راه نداره. کتاب نبریم دفتر رو دیگه باید ببریم! از اونورم دیدیم ما که از ریشه کارمون قاچاقیه اینم روش. یکی دو روز دفتر‌ها رو لای جزوه‌هامون قایم کردیم که سه سوت توسط اون خانوم‌هایی که اون دم میشینن و به شغل شریف دید زدن ملت (یا همون حراست) مشغولن دستگیر شده و به مقام قضایی بالاتر ارجاع داده شدیم!
خلاصه چه کنیم چاره کنیم. از فرداش دفترها رو قبل از رسیدن میذاشتیم تو دلمون که تابلو نشه. فقط بدیش اینه که مجبوریم مانتو های گشاد بپوشیم!! کلاً‌ همیشه سعی کنید شعونات اسلامی رو رعایت کنید، ‌به نفعتونه! مثلاً اگه چادر سر کنید دیگه جاسازی هم لازم نداره،‌ از ما گفتن دیگه خود دانید.

حالا فکر کنید ما خیلی اوضاعمون مناسب بود، ‌این آجر خانوم کیف پولش رو که محتوی کارتش بود تو تاکسی گم کرد. کارتی که اونهمه واسش آویزون ملت شده بودیم!

در مرحله سوم عملیات متوجه شدیم کارتت رو که گم کنی 10 هزار تومن باید بدی تا برات کارت نو صادر کنن، مگه اینکه بخوای عضویت 5 ساله بگیری. ما هم که آب از دستمون نمی چکه گفتیم چی کار کنیم چی کار نکنیم، یکی دو روزی رو برگه گرفتیم که تاریخ اعتبار داشت و برای آجر یک روزه تاریخ می زدن. بعد دیدیم اینجوری نمی شه کی حوصله داره هر روز ننه من غریبم در بیاره.
خلاصه یک بار که از این برگه‌ها بهش دادن، برداشت برد خونه یکی از فامیلاشون از روش اسکن کرد تاریخش رو کرد یک ماهه، یکی هم برا من زد با اسم خودم برای روز مبادا!!

یکی نیست بگه کتابخونه قحطیه دارین خودتون رو خفه می کنین. اما خداییش حال میده اوسکول کردن این جماعت. تا ببینیم باز چه بازیی سرمون در میارن!

راستی یه دو روز هم یه گروه فیلم برداری اومده بود فیلم میگرفت. مرضیه برومند و امیر حسین صدیق و اون پیرمرده هست که قدش کوتاهه تو آرایشگاه زیبا بود، اون. گفتم که وقتی میگم فیلم شدیم اینجوری نگام نکنین!

بی ربط: این مطلب پایینی با اون رنگ سبزش چقدر بی ریخت شد. فکر نمی کردم اگه من سبز اینجا پیست کنم سبز شه! وقت هم نکردم رنگش رو درست کنم تا الان!

بی ربط II: این کیوان چرا یهو اینجوری کرد! همچین بی صدا رفت هر کی ندونه فکر می کنه چک برگشتی داشته. کی می دونه شایدم داشته!! هان؟
اينبار کیوان رفت، پس منتظر ميمونيم تا ببينيم مسافر بعدی كيه. ( این جمله آشنا نیست؟ گیرم فاعلش عوض شده باشه!!)
رفیق جان یه جوری بنویس که ببینیم بالاخره آسمان هر کجا آیا همین رنگ هست یا نه؟

2006-10-05T00:00:00.000-07:00

كله يكي ديگه خورده به سنگ، سر من شكسته!

البته سر من اوخ نشده ها چون نخورده به سنگ كه، فقط يه كمي شكسته.

كاش يادم نره.

2006-09-25T23:37:00.000-07:00

آقا من بدبختم. من بیچارم. یه کتاب 375 صفحه‌ای هست اندر باب ژنتیک اندر زبان خارجکی! یادتون هم هست که من اندازه یه باقالی انگلیسی بلد نبودم، خب؟ یک Nام اون چیزی که انگیلیسی بلدم ژنتیک بلدم! اونوقت این کتابه رفته تو پاچه من! منی که یک یه واحدی ژنتیک پاس نکردم رو چه به این غلطا! همه باید فارسی بخونن جز من. ای پیشی بیا و یه لطفی کن، منو بخور!
11 صفحه رو تو3 روز خوندم! تازه چه جوری؟ نوشته تو سال فلان کشف کردن که بهمان چیز بیسار کار رو میکنه. بعد من کلی تو فرهنگ ژنتیک گشتم معنی بهمان و بیسار رو پیدا کردم، حفظ کردم، بعد اون ترجمه خر در چمن خودم رو سعی کردم یه جوری از توش یه چیز قابل فهم در بیارم، بعد اون چیز قابل فهم رو حفظ کردم. بعد رفتم دیدم یه خط پایین تر نوشته یک سال بعد مشخص شد که اون قضیه که کشف شده بوده اشتباه بوده و موضوع یه چیز دیگه ست!! و ازسر گلم.

آخه من چی کار کنم؟ پیشی بیا من و بخور. آقا دربست کشتارگاه.

خلاصه که از فردا میرم کتابخونه رختخواب پهن میکنم ببینم فرجی میشه یا نه! فرج هم که شنیدم تازگی زن گرفته برگشته ولایت!
بختم سیاست!

2006-09-24T01:14:00.000-07:00

پدیده‌ای به‌نام کوروش ضیابری!

آقا شماها چقدر دیگه بیکارین. منم از شما‌ها بیکارتر!

اولین لیست افتخاراتی که خوندم مال بلوط بود. انقدر خندیدم که حساب نداشت بعد کم کم دیدم که این رشته سر دراز دارد، یه چند تایی رو گلچین کردم و خوندم بعد دیدم خیلی باحاله هوس کردم خودم هم بنویسم. اما یهو دیدم انگاری قضیه یکم بو دار شده. انگاری دارن یکی رو دست میندازن. انگاری خیلیا نمی دونستن ولی اونا هم داشتن دست مینداختن. انگاری قضیه به اون قشنگیها که باید نیست. COOL نیست.
اگه خواننده اینجا باشین فهمیدین که خیلی وبلاگ باز نیستم، یعنی قبلنا بودم ولی الان خیلی وقته که فرصتش نیست البته وبلاگ های خوندنی هم کمتر شدن!
به هر حال اسم کورش ضیابری رو شنیده بودم. اگه اشتباه نکنم مثل خیلی وبلاگای دیگه یه بار هم سری بهش زده بودم اما خب همون یک بار بوده، تازه اونم شـــاید! یعنی عکس کنار وبلاگش آشنا می زنه! خلاصه که نمیشناسمش.
اما اینطور که پیداست خیلی رو اعصاب بوده. ایمیلهاش، کامنت هاش، سیریش بازیاش.
به عکسش می خوره 13 – 14 ساله باشه تو یه وبلاگ خوندم 15 و یه جای دیگه 16!
داییم یه اصطلاح داره که وقتی ما زیادی چس بازی در میاریم با ادا اصول خاص خودش میگه: چند سالته؟ 14 سال!
یعنی اینکه کارات مثل سن بلوغی هاست. یعنی اینکه تو که 14 سالت نیست که، بزرگ شدی! یعنی اینکه این رفتار رو از یه 14 ساله توقع دارم!
این مدت خیلی وبلاگ خوندم که بتونم یه نظری پیدا کنم راجع به این قضیه. (فضولی بد دردیه!) مطالبی که نوشته شد بود تحت عنوان افتخارات خیلی دوست داشتنی بودن. بیشترشون. اما به نظرم مهم این نیست که ما می خواستیم لحظه شادی رو هر چند بی‌غرض خلق کنیم. مهم اینه که اون لحظه شاد چه اثری تو روح یک آدم میتونه داشته باشه. کسی که براش مهم نیست هدف تو چی بوده مهم اینه که این بازی از کجا شروع شده. واقعاً انقدر کلاسمون اومده پایین که بخوایم به یه بچه بخندیم.
بچه ای که معتقدم نصف مشکلش بچه بودنش هست و آشنا نبودن به قوانین نانوشته.

البته به طور قطع رفتارش طوری بوده که اینهمه آدم شاکی بشن،‌ اما
اما
اما منِ از همه جا بیخبر دلم نیومد لیست افتخاراتم و پابلیش کنم.
شاید خیلی چیزایی که رو اعصاب ماست مال همون 14 ساله بودنش باشه. شاید اقتضای سنش باشه. میگم شاید ها!

اما به نظرم میاد وبلاگستانمون 14 ساله زیاد داره.

پ.ن: اما خودمونیم ها، رفتن تو گذشته و به یاد آوردن سوتی‌ها خیلی آدم و سر حال میاره. خدا رو چه دیدی شاید یه بار هم کورش وقتی بزرگ شد گفت یکی از افتخاراتم اینه که کل وبلاگستان رو یه مدت اسکول کردم!!

2006-09-13T20:42:00.000-07:00

رفته بودم خونه دوستم. اون یادم نیست داشت چیکار می کرد و من تو اتاق تنها بودم. بعد خیلی هم خسته بودم، از جایی میومدیم و کلی کار داشتیم. اما اون یه کاری داشت که من نباید سر و صدا می کردم. باید آروم می موندم تا کارش تموم شه. بعد من خیلی خسته بودم دیگه، همینجوری که رو تختش دراز کشیده بودم خوابم برد. بعد یه خواب قشنگی دیدم.

دیدی وقتی یه کوچولو خوابت می بره و تو نا خوداگاهت میدونی که زودی باید پاشی، خیلی خوابای خوبی میبینی؟ از همون خوابا فک کنم داشتم میدیدم. چون یهو یه جور خیلی خوب و ریلکسی شدم، خودمم تو خواب حس کردم اینو. بعد داشت آروم بیدارم میکرد. دستش رو لای موهام کرده بود و بازی می کرد باهاشون و منم یه حس خیلی خوبی داشتم و بیدار شدم. تا چشام و باز کردم پرسید چه خوابی میدیدی که اینجوری لبخند میزدی؟راستش خوابم یادم نیومد اما میدونم چی بود. چون هنوزم خیلی احساس خوب و خنکی دارم.

همین دیگه. تموم شد!

2006-09-06T02:45:00.000-07:00

همینجوری

از این آدمایی که هیچ وقت هیچیشون به هیشکی مربوط نیست خوشم میاد!
حتی وبلاگشون.
حتی وبلاگ نویسیشون.

یه جوری خیلی ... .

می فهمی؟

2006-08-26T21:32:00.000-07:00

یه آقاهه ست که یه دونه وبلاگ داره.
وبلاگش یه دونه آهنگ داره.
یعنی وبلاگش خیلی آهنگ داره، اما این یکی انگار مال خودشه. آهنگه و وبلاگه مال هَمَن، با هم معنی دارن.
آهنگه کلی حرف داره. از این آهنگای بدون کلام محشر. فکر می کنم همه شنیده باشینش. از این آهنگا که خیلی آشناس ولی هر چی فکر می کنی یادت نمیاد کجا شنیدیش.

آین آقاهه وقتی حالش خوبه آهنگه رو پاز هستش، باید خودت پلی کنیش.
اما وقتی حالش بدِ تا بری تو وبلاگش شروع میکنه به آهنگ زدن. بعد حال آدم هم مثل حال صاحب وبلاگه بد می شه.
کلاً آقای نامردیه!

احتیاجی هست که بگم الان حال آقاهه بدِ، پس منم حالم بدِ. پس فکرم اونجاییه که نباید باشه. پس عین خر هوایی شدم. پس ...؟

2006-08-23T16:10:00.000-07:00

دقایقی قبل از اخبار المپیاد دانشجویی کشور دچار کسب اطلاع شدیم که به شرح زیر میباشد:
یعنی من فقط چند تا از رشته های دانشگاه خودمون رو می دونم. تیر‌اندازیمون سوم شده. والیبال چهارم شده ما هم که قربونش برم سوم شدیم. یعنی آخر سوتی. پرتاب پنالتی هم سوم شدیم.
المپیاد دوره پیش و جشنواره پیشش ما اول شده بودیم و خلاصه کلی رو تیم بسکت دانشگاه حساب میشده. و از کی خوردیم؟؟ شیراز. تیمی که المپیاد پیش تو بازی فینال زدیمش و دوم شدن، و تو جشنواره تو نیمه نهایی زدیم و سوم شدن. دیگه می‌تونین حدس بزنین که امسال مربی اونا چه حالی داشته و البته مربی ما چه حالی!!

من که نبودم ولی میگفتن وسط پریود دوم سایه حسابی قاط زده و کلی با بچه ها دعوا کرده و گند زده به روحیه همه. کلاً‌ کارشه. منم به خاطر همین کاراش بود که نتونستم بمونم باهاشون. اصلاً‌حساب نمی کنه که بچه ها وسط بازی چه استرسی دارن همونطوری برخورد می کنه که سر تمرینا. دریغ از یه اپسیلون روانشناسی. از پریود سوم هم تنها شوتیستمون رو کشیده بیرون و دیگه نفرستاده تو. چرا؟ چون باهاش بحثش شده بوده!! مربی خیلی معرکه‌ایه ولی اخلاق مخلاق یخدی!

ولی بازم میشه گفت من توقع همین سوم شدن رو هم نداشتم. تو بازی‌های تدارکاتی افتضاح بودیم. سر بازی با الزهرا و امیرکبیر که من هنوز می رفتم سر تمرینا واقعاً‌ میدیدم که افتضاحیم. نه هماهنگ بودیم با هم نه ذخیره درست حسابی داشتیم و برا همین بازیکنای فیکس خیلی زود انرژی‌شون تموم میشد. خلاصه اوضاع خیلی اسفناک بود. تا وقتی هم که من آمار داشتم تو تدارکاتی‌ها برد نداشتیم. چه جوری سوم شدن ا... و اعلم!
حالا چه تیمی اول شده؟ فسا!!! که بار اولش بوده تیم میداده و تا پیش از این با شیراز با هم یه تیم داشتن!! تو پرتاب پنالتی هم فسا. خداییش همه رو از دم قهوه‌ای کردن این فسایی‌ها.
اما دانشگاهمون در کل اول شده که باز جای شکر داره. پارسال که ما اول شدیم والیبال دوم شد، دانشگاه ما اول نشد اونوقت امسال... ! من هیچ وقت از حساب کتابای اینا سر در نیاوردم.

چقدر ور زدم. فعلاً زت زیاد!

پ.ن. بعد از یک ساعت و اندی سرچ برای لینک خبر یه مطلب کوچولو پیدا کردم. راجع به دونه دونه رشته ها که نبود اما خوب حداقل اول تا سوم رو اعلام کرده. با اینکه تقریباً ‌یک هفته از پایان مسابقات گذشته همه اخبار راجع به افتتاحیه بازیا بود!! اینم یه جورش دیگه.
اینجا
اینم پیدا کردم ولی هنوز لینک خبر ندیدم

2006-08-19T01:57:00.000-07:00

انگار این مدت تو یه اقیانوس غرق شده بودم، نمی‌دونم شایدم تو یه جزیره تنهای تنها مونده بودم. الانم که دارم می‌نویسم فقط واسه خاطر اینه‌که می‌خوام به دنیای عادی برگردم، به زندگی برگردم. چون باید برگردم، آدم نمی‌تونه که همیشه اَبنرمال بمونه.
یه مدته از همه چی غافلم. هیچ وبلاگی نخوندم. اخبار گوش ندادم. سر کلاس نرفتم. یک ماهِ که با هدی حرف نزدم. هیچی درس نخوندم. حتی خبر ندارم مسابقه ها چی شده. اصلاً نمی خوام زنگ بزنم بپرسم خرتون به چند. فقط با دوستام رفتم سفر، رفتیم اتوپیا.

دوستای جدید، جاهای جدید، اخلاقای جدید، سلیقه‌های جدید!! وقتی همه چی تو زندگیت بشه جدید یه جورایی گوز معلق میشی اما خوش میگذره. اینکه همه ندونن چیا تا حالا سرت اومده خوش میگذره. اینکه هیشکی ندونه باید باهات چی کار کنه، اینکه همه دوستات به بهانه دوستی به خودشون حق تعیین تکلیف تو ریز و درشت زندگیت ندن خوش میگذره. اینکه رفاقت هنوز به اسم صمیمیت به گه کشیده نشده باشه خیلی خوش میگذره.
اینکه هیشکی در باره‌ات بک‌گراند نداشته باشه، هیشکی حتی حدسم نزنه که چقدر می‌تونی باهاشون متفاوت باشی، اینکه ببینی چقدر فاز بعضیا با اونایی که تاحالا شناختی فرق داره خوش میگذره. حالت خوب میشه وقتی یه مدت بتونی فارغ از همه ادعا‌های روشنفکرانه‌ دست و پا گیرت زندگی کنی. اینکه بتونی یه دل سیــــــــــــــــــــر جواد باشی نمی دونی چقدر خوش میگذره.
و اینکه بتونی خودت باشی از همه چی بیشتر خوش میگذره.

نمیدونم چه حالی دارم، مثل یکی‌م که از کما در اومده. فقط یه نمه هوم سیک شده بودم!!

2006-07-28T13:46:00.000-07:00

یک دست سیب، یک دستم گندم

- کدامیک ممنوع بود

- ممممم

- تو هم یادت نیست؟؟

- باشد، اصلاً هر دو را می خورم.

cheers

2006-07-24T02:38:00.000-07:00

یه کتاب معرکه خوندم به اسم "از به". به سبک بابا لنگ دراز که همه‌اش نامه ست.
پر از اصطلاح های خلبانیه که خیلی حال و هوای کتاب رو متفاوت از همه کتاب هایی که خوندی میکنه. پر از کنایه های ظریف. دلم میخواد یکی از نامه ها رو اینجا بگذارم اما نمی تونم انتخاب کنم، همه‌اش معرکه‌ست. 150 صفحه هم نمیشه، وقتی نمی گیره، شاید 2- 3 ساعت. اگه با کتاب حال میکنی بخونش. اوصولاً زیاد اهل توصیه کردن کتاب یا فیلم نیستم، معتقدم سلیقه‌ای هستن، اما از این خیلی خوشم اومد.

من اگه یه حسرت تو عمرم داشتم واسه پسر بودن، شانس خلبانی هستش که دخترا ندارن. این کتاب یه جورایی من رو به احساس این فرازمینی ها نزدیک کرد. و صد البته حسرتم رو چند برابر. شاید برای همین اینقدر از حال و هواش خوشم اومد. حالا که فکر میکنم میبینم شاید واقعاً به همین دلیل انقدر خوشم اومده. برا همین دیگه توصیه نمی کنمش که ضایع شم.

اما 1800 تومن از پول یه ساندویچ و نوشابه کمتر میشه.
بخونینش :P
!

خودم الان که ورش داشتم ورق بزنمش دوباره شروع کردم از اول به خوندنش. البته این به پای جذابیت کتاب نیست، عادتمه. ولی ساعت ده شب بود که تمومش کردم، الان 2:30 تازه!

2006-07-23T01:56:00.000-07:00

برای تمامی شما دوستان عزیز دنیایی فارغ از پایان نامه، پرزنتیشن و سمینار را آرزو مندیم.

روابط عمومی بیماریهای خاص و حوادث منتظره.

2006-07-20T01:56:00.000-07:00

احساس خیلی معرکه بیکاری دوباره اومده سراغم!
دیروز بالاخره امتحانای ما هم تمومم شد. فکر کنم بیشتر از دو ماه بود که همینجور به عناوین مختلف داشتیم امتحان میدادیم. آخرین امتحان رو من دقیقاً به اندازه ده نوشتم، نه حتی یک کلمه بیشتر! تازه چی، این امتحانَ رو یه بار نمره نیاورده بودم استاده لطف کرد یه بار دیگه ازم گرفت!! قبلاً‌اگه یادتون باشه گفته بودم نمره نمیارم.
مطلب دیگه اینکه بنده مسابقات نمیرم!! عمو جانم دارن تشریف فرما میشن ایران و یک هفته ده روز هم بیشتر نیستن و عدل گذاشتن سر مسابقه ها در نتیجه من باید یکی رو انتخاب می کردم. عشق مثال زدنی من به عموم و مشکلات بی پایان با مربی عزیز که همیشه همه چی رو کوفت بنده میکنه، باعث شدن که بنده گزینه مسابقات رو حذف کنم! فقط هنوز جرات نکردم بهشون بگم. هر چی هم دیر تر بگم بدتر ِ. اما خب جرات ندارم، چی کار کنم! نه که یه بازیکن کلیدی باشم ها، برعکس. ولی خب به هر حال رو هر کی به اندازه خودش حساب می کنه دیگه!
در واقع اصلاً دلم نمی خواد دیگه برم. اگه بتونم یه جا دیگه خودم رو بچپونم فکر نکنم دیگه برم! البته باز هم خدا داناد!

امروز خیلی روز شیرینی بود. صبح قشنگ تا ساعت 10 خوابیدم! اصلاً‌هم به روی خودم نیاوردم که یکشنبه باید پایان نامه‌ام رو ارائه بدم و هنوز یک خروار کار دارم. بعدش خیلی شیک پاشدم با مامانم رفتم بیرون دنبال یه کارای مسخره اما جالب. در شیرین ترین مرحله رفتم کجا؟ اگه گفتی؟؟ آرایشگاه! دیگه خودم هم داشت حالم از خودم بهم می خورد. کلی خوشگل شدم روحیه‌ام باز شد. موهام رو هم کوتاه کردم. اوصولاً موی بلند وقتی هیچکی نازش نکنه زیاد به درد نمی خوره. البته دلم میخواد پسرونه بزنم اما هنوز جرات نکردم. بهم میگن شکل جغد میشم! دور نمای هوس انگیزی نیست خب!
بعدم هی فیلم نگاه کردم به جبران این چند وقت، حتی هشت پا رو هم دیدم!! الانم که در خدمت وبلاگ عزیزم هستم!

به نظرم بیشتر از ظرفیت چرت و پرت گفتم. واقعیت اینه که 11 جولای که نمی دونم به فارسی کی میشه، فقط از رو تاریخ وبلاگا میدونم که گذشته تولد این بچه بود. وبلاگم رو میگم!! منهم امروز یادم افتاده. پارسال چند وقت قبل از این روزا با دوست عزیزی می چتیدم. بحث یادم نیست به چی کشید اما بهم پیشنهاد راه انداختن یه وبلاگ رو داد و بعد از اون هم چند بار دیگه قضیه رو پیگیری کرد. من پیش از اینجا یه دو سالی تو یه وبلاگ دیگه می نوشتم. جایی که خیلی برام عزیز بود. اما متاسفانه کسایی می خوندنش که نباید می خوندن و یه روزی به خودم اومدم دیدم کسایی که ممکنه سالی یه بار هم ازشون خبر نداشته باشم از اینکه مثلاً من شب پیش با دوستام کجا بودم خبردارن و این چیزا به صورت یک کلاغ چهل کلاغ شده به خونوادم میرسید و مصیبت میشد. اما به طرز وحشتناکی وابسته به اونجا بودم. انکار نمیشه کرد که بعضی خواننده ها بی نظیرن و مثلشون نیست. برای وجود همونا نمی تونستم از وسوسه نوشتن دست بردارم. اوصولاً ‌خواننده ها به آدم انگیزه میدن و بالاتر از اون به من خط میدادن. یه تعامل دو طرفه بود. روزی نبود که آپ نشه.
خلاصه خیلی باهاش حال میکردم. اما مشکلاتم داشت دیگه خیلی زیاد میشد. خیلی خیلی زیاد. مجبور شدم بی خیال نوشتن شم. اما دلم نیومد دیلیتش کنم. البته میدونم که خیلی کار اشتباهی بود. ولی خب دلم نمیاد دیگه.
اِنی وی. جرات نمی کنم اینجا اونطور با علاقه بنویسم. اصلاً‌ جرات نمی کنم از دغدغه ها یا مشکلات واقعیم بنویسم. از چیزایی که نصف مخم رو پر کردن. میترسم یهو با اینجا هم زیاد حال کنم. جرات نمی کنم اسمم رو اینجا بگم چون به راحتی ممکنه کسایی که دوست ندارم اینجا رو بخونن و بفهمن. اسم هر کی که ازش می نویسم یه چیز دیگه‌ست. اما می‌خوام سعی کنم خودم شم. نه با اسم خودم، ولی حداقل با احساس خودم.

بحث خیلی پرت شد. خلاصه که اون دوست مشوق اصلی من شد واسه دوباره نوشتن. البته فکر کنم بهش نگفته بودم که جای دیگه ای می نوشتم. اولین لینک هم که خیلی شیرین بود رو از اون گرفتم. و اولین کامنت.
یه چیزی که به نظرم تو وبلاگ نوشتن واسه یکی که وبلاگ جدید باز می کنه یا کلاً‌ وبلاگش تازه کاره خیلی جالبه لینکهایی هستش که اتفاقی پیداشون میکنه. بدون اینکه بهش خبر بدن و حتی بدون اینکه براش کامنت بگذارن. از همه تون چه اونایی که دیدم چه اونایی که شاید ندیده باشم خیلی ممنونم و می تونم بگم بیشترین لذت روشماها بهم دادین.

2006-07-20T01:53:00.000-07:00

در راستای اینکه یه وبلاگ درپیت ممکنه لینک دونی، لینک دامپ، خواندنی ها و از این دست قرتی بازیا نداشته باشه؛ اما صاحب یک وبلاگ در پیت هم دل داره و ممکنه دلش بخواد لینک بده. در نتیجه:
من لینک می دهم::

یه سوال نسبتاً نامتعارف تو فضای مجازی!

Viva for ever

2006-07-05T13:14:00.000-07:00

این ایتالیای دوست داشتنی!

خب بالاخره ایتالیا هم بعد عمری طرفداری و قربون صدقه اش رفتن آبروی ما رو خرید. ایشاا... اباعبدا... سر پل صراط آبروتون رو بخره مادر.
قصه عشق و عاشقی من و ایتال میشه مثنوی هفتاد من کاغذ:
تو فینال 94 بود که بنده احتمالاً با جام جهانی به طور جدی تری آشنا شدم. قبلش رو که یادم نیست. اما اون مسابقه جداً فراموش نشدنی بود. اون موقع 12- 13 سالم بود، اصلاً هم فوتبالی نبودم. فقط تو اون بازی یادمه برد برزیل برامون حیثیتی بود. یادمه حتی مامان بابا جا آوردن جلو تلوزیون پهن کردن که بازی نصف شب‌ِ راحت همونجا ببینن و بخوابن. مامان که هنوزم که هنوزه از فوتبال خوشش نمیاد من موندم اون شب چه جوری نشست تا آخرش رو دید. عوضش بابا خان که اگه بازی شموشک نوشهر ( بوشهر؟) با شاهین خوزستان هم باشه زودتر میاد خونه که ببینه سر بازی گرفت خوابید!! و این لکه ننگی شد که تا امروز روز نتونسته از دامنش بزدایدش(!). اون شب من و مامان ـ غیر فوتبالیای خونه ـ تا آخر بازی رو با هیجان تمام دیدیم و تمام مدت برا برزیل و روماریو و ببتو دعا کردیم و وقتی باجو اونجوری پنالتی رو عمود به سطح زمین فرستاد از شدت خوشحالی نمی دونستم چه جوری نصفه شبی جیغ نزنم. و اون فینال اولین و آخرین فینالی شد که من طفلکی یه حال اساسی توش بردم ( اونم با باخت ایتالیا، من برم از خجالت بمیرم).

نمی دونم چی شد که من بعد اون بازی نظرم به کل در مورد تیم مورد علاقه ام عوض شد ناگهان با شدت تمام طرفدار پر و پا قرص ایتالیا شدم.
دوره بعدش بابا با فرانسه بود و شرط بسته بودیم سر پول قبض آب!! و فرانسه خاک تو سر هم تیم عزیزم رو حذف کرد هم یه دو سه هزار تومنی گذاشت تو کاسه‌ام! ( الهی جز جیگر بزنی که امشب هم کریستین عزیز رو فرستادی واسه رده بندی) هر چقدرم من اشک ریختم باباهه محض آروم کردنم هم از شرط نگذشت! هی، هی، هی، روزگار غریبیست نازنین!
دوره بعد هم که اون فضاحت با کره به بار اومد که دیگه من عملاً نمی تونستم سرم رو تو در و همسایه بلند کنم.

خلاصه اش که از وقتی ما طرفدار اینا شدیم همچین تمیز پشت سر هم گاف دادن، دستشون درد نکنه.

دیگه امسال داشتم سر عشق ازلی و ابدیم هوو میاوردم و رو رونالدو و دکو و پائولتا فکر می کردم که انگار متوجه شدن دارن از چشمم میوفتن و دوباره یه تیریپ اومدن و ما هم دوباره خر شدیم.

بـــــــله! امسال باز این خوشگلا درخشیدن و ما رو رو سفید دو دنیا کردن. حتی این دل پیرو بی دست و پا هم خودی نشون داد و گلی زد. عب نداره تو هم دستت درد نکنه. پیر شی جوون.

جا داره همینجا از مالدینی عزیز هم یادی بشه که اگر نبود چون اویی ایتالیا هم امروز این معنی رو نداشت.

2006-07-02T01:52:00.000-07:00

X party

امروز به اندازه ذخیره یک سال‌‌م ATP سوزوندم. سرم منگه و چشام میسوزه.
حالم زیادی خوبه فقط وقتی فکر میکنم که اگه برنامه ریزیمون چیزی حدود 1 درصد دچار انحراف میشد چی میشد... اووخ! نه،.. سعی می کنم زیاد بهش فکر نکنم!

پ.ن: بطور نا‌امید کننده‌ای دارم روحیه‌ام رو بدست میارم. در واقع دارم میشم آدم دو سه سال پیش؛ گیرم که با یه سری ملاحظات!

2006-06-24T23:01:00.000-07:00

دلم میخواد بدونم کدوم انسان شریفی بوده که گفته اگه دیدی 24 ساعت روز برات کمه فقط صبح ها یک ساعت زودتر پاشو؟
بابا جان من دیگه عملاً خواب ندارم.
دلم واسه یه ساعت وب گردی بی دلشوره تنگ شده، چی دارم میگم، واسه اینکه شب راحت بخوابم تنگ شده! هی هی هی. یادش بخیر یه زمانی شبا بیدار بودم روزا تا لنگ ظهر می خوابیدم. الان چی؟ زندگی نمونده برام.
اصولاً خوشم میاد سرم شولوغ باشه،‌کار داشته باشم، زندگیم برنامه داشته باشه. اینجوری حس می کنم روزام مفید می گذره. معمولاً‌ هم سعی می کنم شلوغ نگه دارمشون. اما این چند وقته بد گوریده به هم!
دیشب مثل خیلی از این شبهای اخیر ساعت چهار خوابیدم که دیگه امروز سر بلند و پایان نامه به دست جلو استاد گرامی ظاهر شم. حالا چی؟ امروز دو تا امتحان ساعت سه داشتم و هیچ کدوم رو هم نخونده بودم. اوصولاً تمام زندگیم شده ترجمه. به درس مرس نمی رسم، بچه بازیه!! صبح ساعت هفت پاشدم که یکم بخونم ببینم خرش به چنده، اما همش چرت زدم. فقط تو دانشگاه یه کم با بچه ها خوندم. اونم چه خوندنی! ساعت سه هم یکیش رو دادم بعد چون عملاً‌هیچی بلد نبودم جواب نداده اومدم بیرون رفتم سر اون یکی امتحانه. اونم بلد نبودم. فکر کنم از پنچ صفحه امتحان نهایت خیلی دسته بالا بگیریم یک صفحه و نیم نوشته باشم.تقریباً 100٪ مطمئنم که جفتش رو هم میوفتم. فدای سرم! فقط دلم میسوزه که خیلی درسای چرتی‌ان، هیچ ربطی به ما ندارن. بعد امتحان رفتم پیش استادم تا 6.30 سر اون بودیم، حالا چی؟ ساعت 5 تا 7 هم تمرین داشتم و چون یک ماه و نیم دیگه مسابقات المپیاد دانشجویی هستش اصلاً نباید تمرین ها رو شوخی بگیریم. یعنی دوشنبه پوستم کنده شده.

این یه روزش بود، تازه خوبش بود. هر روز همینه تا آخر تابستون.از هفته دیگه رسماً‌ امتحانامون شروع میشه ( همه اینایی که تا حالا دادیم من نمی دونم چی بود ولی گویا امتحان نبود!) اول خرداد هم باید پایان نامه‌ه رو ارائه کنم و هنوز کاملاً پا در هواست کل مطلب. یکی دو روز بعد از اون به احتمال 90٪ یه مسافرت تقریباً 20 روزه دارم میرم. بعد تا برسم تهران باید بریم نمی دونم کجا یا تبریز یا شیراز برا مسابقه‌ها که ممکنه من هنوز نرسیده باشم تهران و جا بمونم!! که در اون صورت تو همین وبلاگ جلو چشم همتون می شینم موهام رو دونه دونه میکنم.
حالا این وسط من هر روز باید بیام ببینم این آتیشی که انار خانوم داره می سوزونه به کجا کشیده و هی مطالب ملت رو بخونم. انار جون نمیشد یه دو روز صبر کنی که منم اینجوری فضول مرگ نشم؟
امان از درد بی درمان، فضولی!

این بچه هم گویا دوباره برگشته سر خونه زندگیش. سرش به سنگ خورده اما میگه دستمه! خدا داناد!

حالا این وسط جام جهانی هم واسه من شاخ شده! فکر کن!!

2006-06-16T17:25:00.000-07:00

امروز صبح به خاطر امتحان فردا خیر سرم صبح زود پاشدم که هر چی تو طول ترم نخوندم تو این چند ساعت با وجود بازیهای هلند و آرژانتین جبران کنم! چه جوری نمی دونم؟!
اما دیدم کار بیهوده کردن است و آب در هاون کوفتن. واسه همین کانکت شدم به جاش یک ساعت با بلاگ رولینگ دست و پنجول نرم کردم تا لیست این بغل عین بز من و نگاه نکنه، و تنها نتیجه این بود که فقط بلاگ رولینگ عزیز لیست این بغل رو بهم ریخت و اسم ها رو جابجا کرد!!

(این آرژانتین که هنوز هیچی نشده گل دوم رو هم زد!! ایول بابا)

حالا هر چی میام سراغ وبلاگم بلکه اقلاً‌به شکل رندوم این لیست تغییر کنه باز داره عین بز منو نگاه میکنه گیرم با یه ریخت متفاوت!
خر ما از کره‌گی دم نداشت،‌فکر کنم برش گردونم به حالت سابق. فقط کرمم گرفته بود صبح زود بیدار شم درس نخونم!

اااا! این آرژانتین یه گل دیگه هم زد، حالا من یه بازی رو ندارم میبینم ها!!

2006-06-06T20:50:00.000-07:00

كاش يه ققنوس بودم.

مي سوختم...، دوباره متولد مي شدم.

2006-05-31T23:33:00.000-07:00

دوست ندارم وقتی دوستای معمولی یادشون میره که معمولین. دوست ندارم وقتی آدما توقع های عجیب غریب پیدا میکنن، وقتی همه چیز رو بهم میریزن. خوشم نمیاد جامون رو گم کنیم و یادمون بره کجای بازی بودیم. نباید یادمون بره که وقتی بازی بلد نیستیم رحم نمی کنن، از بازی میندازنمون بیرون.

ناراحت نشو وقتی دیگه برات وقت ندارم. هر بازی‌کنی یه قائده ای داره. تو بازی ٍ من جای تو معلومه. جای همه معلومه.

بار دومه که این قضیه برام دردسر میشه. من زاپاس هیچ خری نیستم.
بابا جان من شاید دوست خیلی خوبی باشم، بی توقع، مهربون، باگذشت و صد تا از این صفتای صد من یه غاز دیگه. اما تو که بهتر میدونی چه پارتنر گندی‌م، خود خواه و بی منطق! یادت نیست؟ اینا حرفای خودتن ها! میگفتی اونی که با تو باشه یا چیزش خله یا هم اینکه چیزش خله!
هنوز هیچی عوض نشده ها. من همونم، تو هم که شکر خدا ادعای فهم کمالاتت اونجای آسمون و سوراخ کرده.

قبلاً‌ گفته بودم چقدر بدم میاد زاپاس کسی باشم؟؟

2006-05-25T01:33:00.000-07:00

این نوشته جز یاداوری یه روز جالب،‌برای نگارنده هیچ ارزش دیگری ندارد. خواندنش به شما خواننده گرامی توصیه نمی شود.

سه شنبه. یه روز ابری بعد کلی روز گرم آفتابی!

ساعت 7.45 صبح می پیچم تو پارکینگ دانشگاه هدی هم پشت سرم
ساعت 8.15 معصومه رو زیر ( میکنیم) پل آپادانا سوار میکنیم.
من پیشنهاد می کنم تا چالوس بریم، اما رفیقان شفیق مطمئنن که اگه بریم برگشتنه به شب میخوریم
ورودی چالوس رو ( یا یه همچین جایی) رد میکنیم برا همین مجبوریم بریم تو شهر کرج!
نه هیچکدوممون فکری برا نهار کردیم نه آت آشغال، برا همین دم یه سوپری وای میسیم!!
نمی دونم مخ معیوب کدوممون به این نتیجه رسید که سه تا شیشه آب کوچیک و یه شیشه آب بزرگ هم بخریم.
ساعت 9 من هنوز داشتم با این دو تا کلنجار میرفتم که تو راه وای نستیم و تا خود شمال بریم
و البته هیچ کدوم زیر بار نمی رن.
آقا پلیسه میگه گواهی‌نامه، بیمه، کارت‌ماشین ( با هر سه تاش جمله بسازیم؟؟)
ساعت 10 و خورده ای میبینیم زده چالوس ( فکر کنم) 95 کیلومتر،
و حساب سر انگشتیمون میگه با سرعت لاکپشت هم که بریم 12 چالوسیم.
کم کم متوجه میشیم که طی یک عملیات خود جوش هیچ کدوممون به منزل(!) نگفتیم کجا میریم!
حساب سر انگشتی کار خودش رو کرد و ما بعد یه کم گیج خوردن تو شهر حدودای 12.30 کنار دریا ماشین رو پارک میکنیم!!
احساس خط قرمزی خفه مون کرده!
با گوشیامون هی الکی فیلم و عکس میگیریم و خل بازی در میاریم.

خیلی ساله دریا رو ندیدم. هر وقت هم رفتیم، کلاردشت رفتیم و درست دریا رو ندیدم. باد شدیدی میاد و هوا هم ابر ٍ، دوست داشتم آفتاب بود اما همینش هم قبوله. پاچه های شلوار ها رو زدیم بالا و کم کم داریم میریم تو آب. موج که میاد آب به بالاتر از زانوهامون هم میرسه. واقعاً نفهمیدم پاچه بالا زدنمون چی بود! ساحلش گوش ماهی نداره. دلم برا اونوقتایی که با خواهرم تو ساحل کلی گوش ماهی به هوای گردن بند ساختن جمع می کردیم و هیچ وقت هم نمی ساختیم تنگ شده. راستی چرا گوش ماهی نداره؟
دنبال سنگای صاف می گردیم که رو آب بپرونیم سنگای هدی گاهی پنج تا پرش دارن. جای بابام خالی!
هی بارون میگیره هی قطع میشه. وقت بارون موجا هم بلند ترن. ساعت از 1.30 گذشته. باید بریم دنبال غذا.

بدترین رستوران ممکن با یه پیتزا و یه مرغ سوخاری ازمون پذیرایی میکنه.
هدی وسط میدون وایساده که از یکی بپرسه این ساختمونه مسجد یانه که آقا پلیسه مثل سه تا پلیسی که تو راه دیدیم باز ازمون جمله سازی می پرسه! (مادر ( بیپ)!!!)
بعد میپرسه تصدیق دارین؟!! (خواهر( بیپ)!!)
بعد می پرسه کی ماشین خریدین!!!!!!!!! ( پدر (بیپ)!!)
بعدم در ادامه سوالات مرتبط پیشین میگه معلومه بچه تهرونین!! (بیییپ)
و اصلاً‌هم به این موضوع اهمیت نمیده که ما زیر تابلوی توقف ممنوع وایسادیم!

ساعت 3.5 چالوس رو به مقصد تهران ترک میکنیم.
ساعت 3.8 هر سه تامون شدیداً‌ جیش داریم برا همین...
ساعت 3.25 دوباره چالوس رو به مقصد تهران ترک میکنیم.

ماشین هدی سیستم داره واسه همین تمام مسیر با ( از بنیامین بگیر برو تا جی جی دی آگوستینو) اینا یا خودمون رو قر میدیم یا ماشین و قر میدیم یا بالا پایین میپریم.

اونور تونل کندوان هوا بارونیه، اینورش خورشید پوستت رو میسوزونه . نامرد!
باز آقاپلیسه ایست میده و ما حس میکنیم زیادی خل بازی در آوردیم که اینم دیده!!
آقا پلیسه چهار تا شیشه آبی رو که دست هم بهشون نزدیم رو میبینه هدبنگای من و معصومه و قر و فر ماشین رو هم که دیده!!! ....
غیر از جمله سازی N تا سوال دیگه هم میپرسه ولی خب می فهمه ما از این عرضه ها نداریم.
یه نفس راحت و بازی از اول ( تابلو ٍ چقدر عقده‌ای بودیم؟؟)
ساعت هفت هدی من و دم دانشگاه پیاده میکنه.
ساعت هشت خونه‌م و سر و گردنم داره از درد می ترکه
ساعت نه در نهایت طفلکیت دارم پلو شام رو درست میکنم!
ساعت1 از شدت خستگی خوابم نمی بره میشینم مزخرف مینویسم!!

گفتم نخونین:D

2006-05-22T23:57:00.000-07:00

خب به سلامتی و میمنت و مبارکی و صد سال به این سالا و دمب شما سه چارک، تقریباً کار ترجمه تموم شد. ناگفته نماند که چندان مطلب دندون گیری هم گیرم نیومده و برا همین دارم فکر میکنم به اینکه بازم خودم رو تو حچل ( بلکه‌ هم هچل) بندازم. تا آخر روز شنبه فرصت داشتم که خلاصه مطلبم رو تحویل بدم و من چون اصولاً آدم وقت اضافه محسوب میشم یک‌شنبه صبح استاد راهنما‌م رو با هزار بد بختی کشیدم دانشگاه و خلاصه‌ه رو تصحیح کردیم و تحویل دادیم!
به مناسبت این اتفاق خجسته که نه تنها من بلکه تمام امت همیشه در صحنه رو غرق شادی و مسرت کرد و خستگی همه با پایان رسیدن به خیر و خوشی این مرحله،‌ از تنشون در رفت (آخه تیریپ "همسایه ها یاری کنین" بود)، و جهت کامل کردن عیشمون و اینکه همه‌مون به جاده چالوس اعتقاد داریم، فردا برای مدت 12 ساعت قراره بریم شمال و برگردیم!! فکمون پیاده میشه یحتمل!

چند سالی میشه که فرصت مسافرت نداشتم از این آدمای زبر و زرنگم نیستیم، یعنی خانواده‌م نیستن که از فرصت های کوچیک برای گردش و سفر استفاده کنن و خب این موقعیت خوبیه که یه دلی از عزا در بیارم! البته نه من تا حالا تو جاده رانندگی کردم نه دوستم. اون یکی دوستم هم که فکر کنم اصلاً ‌تصدیق نداشته باشه. خلاصه که اگه خوبی بدی دیدین بی معرفتی نکنین،‌در مجلس ترحیم این سه عزیز هنوز از دست نرفته منتظر حضور سبزتان هستیم!

2006-05-15T18:10:00.000-07:00

تو این گیر و دار امتحان و ترجمه و پایان نامه و ... هیچی نمی تونست باعث شه من بیام خزئبلات بنویسم مگه دوباره نوشتن این آقا!!
دلم نمیومد لینکش رو بردارم درست مثل لینک این خانوم گل و امیدوار بودم بنویسه همونطوری که امیدوارم گلخونه باز بنویسه.
الان هینجوری الکی رو لینکش کلیک کردم که دیدم مطلب جدید داره. نمی دونم چرا ولی خیلی با مطالبش حال میکنم ( واقعاً‌ نمی دونم چرا ها :D )

خدایا به هر کی هر چی میخواد بده به این بابا هم یه بابایی با یه باسنگ کپلی!
آمین

2006-04-14T00:46:00.000-07:00

بعضی آدما مثل پازلن. نه که خیلی پیچیده و اینا باشنا، (یعنی خوب بعضیام پیچیدن اما منظور من اونا نیستن). منظورم اینه که را دست نیستن. برا همین یهو تو حس می کنی ای بابا این یارو چه باحاله فرق داره! این میشه که میری تو کارش.
اما خب از اون پازل پیچیده ها نیستن، گفتم که! از اونان که یه کم که توشون غرق نشی،‌یه کم که فاصله بگیری و از بالاتر نگاه کنی،‌رابطه ها رو خیلی قشنگ میبینی. همه چی تابلو میشه. پازل حل میشه.
وقتی بار اول حلش میکنی کلی ذوق داری. کلی با خودت و با پازله حال کردی. اما بار دوم،‌سوم که برسه میفهمی هیچی بیمزه تر از پازل حل شده نیست!

2006-04-07T23:40:00.000-07:00

من الان خیلی خلم که اومدم پای کامپیوتر انقدر که وقت ندارم اما خب دیگه... خلم!

دارم رو پایان نامه‌ام کار میکنم. البته همه اش ترجمه است. منم که قد یه نخود انگلیسی می فهمم عین خر توش موندم. این مقاله هایی رو که الان سرشونم قرار بود تو عید تموم کنم و من تازه امروز با خودکشی تونستم سه صفحه اش رو ترجمه کنم!! از بیست و شش صفحه!!! حالا سوتی رو داشته باشین:
یه مقاله ست که تو تیترش " اِی تیپیکال لوکیشن" داره خب؟ بعد من این رو مناطق آتیپیک و غیر معمول در جهان ترجمه کردم و یک صفحه هم با همین مضمون ترجمه کردم و رفتم جلو، که ترجمه اش نزدیک چهار صفحه شد خب؟ بعد حالا رسیدم به یه جایی که فهمیدم منظورش مناطق غیر معمول در بدن بوده!!!
گرفتین من چه مشنگیم تو ترجمه؟ سوتی رو داشتین؟؟ یعنی همه کارای امروزم رفت به فاک فنا! خیلی حال گیری بود. دلم میخواست بشینم این وسط زار بزنم. اما به جاش رفتم ناخونام رو نقاشی کردم دلم وا شد! نوکشون رو کجکی قرمز کردم. عین جادوگرا. خل مشنگم دیگه کاریش نمیشه کرد. حالا هم دارم دو انگشتی تایپ میکنم که لاکام خراب نشه.

حالا که تا اینجا رو خوندی خداییش چه احساسی داری از اینکه این خزعبلات و بهت قالب کردم؟؟:D ( اینجوری خواننده می پرونن ها!)

حالا اینا رو بی خیال. ببینم، نیست یاری گری که مرا یاری کند؟؟ یه چهار تا از این مقاله های مرا ببرد ترجمه کند؟؟
شعر شد!

2006-03-30T03:29:00.000-08:00

هه! تا حالا همچین تمیز ...ده شده به احوالاتت؟
یعنی کفریم ها! قاطِ قاط. امروز خونه یکی از اقوام بودیم که مستحضر شدیم پسرشون قبل از عید رفتن اسکی بعد از اونجایی که ادعا شون یه جای آسمون رو پاره کرده ولی خب چیزی بلت نبودن در حین یکی از سقوط آزاداشون دخل هر چی تاندون و مینیسک بوده رو آوردن و قراره بعد از سه ماه شل زدن و فیزیوترپی اینجور چیزا تازه برن عمل کنن که همچین معلوم هم نیست چی از آب در بیاد!

حالا نه که فکر کنین من برا اون ناراحتما نه،‌ یه موقع سوء تفاهم نشه. به نظر من این پسرا هر بلایی سرشون بیاد حقشونه :Dاینقدر که بی کله اند و صد البته مردم آزار!! حالا مشکل من اینجاست که با چهار پنج تا از بچه ها واسه هفته بعد از عید داشتیم یه روز رو جور می کردیم بریم دیزین که همینجوریش مامانم کلی با قضیه مشکل داشت چون اولین بار بود که تنهایی،‌ یعنی بدون سرپرست و خلاصه مجردی می خواستیم بریم و کلی هم براش نقشه کشیده بودیم. تمام مدت عید من مشغول هماهنگ کردن ملت بودم ( البته هنوز هم نتونستن یه روز پیدا کنن که همه خالی باشن) حالا با این اتفاقی که افتاده مامانم عمراً‌ اگه بذاره. فکر کن! بیست و چهار سال دیگه تقریباً‌تموم شده و من هنوز باید یه لنگه پا گوش به فرمان مامان خانوم باشم!! مسخره است والا!
با این وضعیت که عمراً ‌نمی ذاره مگه اینکه قاچاقی برم که اونم یه کم می‌ترسم، ‌یعنی اگه یهو یه چیزی بشه خیلی بد میشه اما اگرم طولش بدیم دیگه میره برا سال بعد.
یعنی نمی تونید تصور کنید چقدر ضایع شدما. عمراً‌ نمی‌تونید. چی کار کنم؟ برم یا نه؟؟

یکی نیست بگه جوجه تو رو چه به این غلطا!!
( جوجه یعنی اون پسره ها نه من!)

2006-03-28T01:04:00.000-08:00

نمی دونم چطور میشه توصیف کرد به پایان رسیدن انتظاری رو که دیگه خیلی وقته شیرینیش رو از دست داده؟
در کل با همه قشنگیش شاید دیگه به " به پایان رسیدن" ش نمی ارزید.

چرا؟؟!

2006-03-21T03:15:00.000-08:00

ما امسال نه که مثلاً عزادار بودیم و عید نداشتیم فکر کردیم خونه تکونی هم نداریم. یعنی مامانم هم هیچکی رو نگفت که بیاد خونه رو تمیز کنه، ما هم فکر کردیم امسال خلاصیم و خلاصه حالی به حولی. اما در شامگاه بیست و هشتم و اسفند ماه مامان جان یهو دوزاریش افتاد که خب این یه جورایی عید اول ماست و ملت از هر در داهاتی ممکن پاشن بیان پا بوس و ناگهان تغییر موضعی داد تغییر موضع دادنی! و از اونجایی که دیگه نمی شد کارگر پیدا کرد مامانم من وخواهرم و بابام رو به چشم کارگرهایی دید که از قضا جیره و مواجب هم نمی خوان!!
خلاصه که دردسرت ندم از همون لحظه که مامانه خواب نما شد ما سه تا رو کشید به کار و خب گندی که تو این یک ساله خونه رو برداشته بود به این راحتیا از بین نمی رفت که. در نتیجه اینجوری شد که دو شنبه ساعت 9.55 دقیقه شب در حالیکه بنده نشیمن گاهم رو کرده بودم هوا و چونان اوشین مشغول سابیدن کف پذیرایی بودم با یک عدد شلوار کوتاه زرد و تاپ سفید و یه دسمال که یه کله ام بسته بودم دچار "حول حالنا" شدم بعدم چلپ چلپ بوس و عیدی گرفتن و اینا... و این به این معنی می تونه باشه که من تا آخر امسال مشغول بشور بساب خواهم بود!!
الانم که فردای عید باشه با خانواده محترم مشغول شستن آشپزخونه بودیم. که همین قضیه خط قبلی رو تایید می‌کنه.

نتیجه اخلاقی که میشه گرفت اینه که هیچ وقت هیچ وقت به بی حوصلگی مامانا دم عید اعتماد نکنید و زود یکی رو پیدا کنید که بیاد یه سر و سامونی به خونتون بده و الا خودتون اولین و آخرین گزینه خانوم والده هستین.

***

دو و نیم شبِ و من هنوز چرت و پرتام رو نگذاشتم تو وبلاگم. امشب یکم فلسفی شدم. دارم الان به اونی فکر میکنم که میگن اگه ولش کنی و برگرده مال تو ِ برای همیشه،
و به اونی که بر نمی گرده هیچ وقت چونکه هیچوقت اصلاً ‌نبوده که بخواد برگرده. به اونی که اونقدر مغرور بود که چون میدونست تو هم مثل خودشی ترجیح داد که هیچ وقت امتحان نکنه و...

دلم میخواد که اون مال من نباشه
و اون یکی امتحان کنه. بعد اینهمه وقت هنوزم دلم میخواد.
بعد پنج سال آرزوهام چندان تغییری نکردن!

2006-03-17T20:16:00.000-08:00

روز خیلی بدی بود هم یه سوتی گنده دادم و مربیم حسابی از دستم کفری شده هم کلاً‌ همه چی بد بوده. من و هدی دممون رو میذایم رو کولمون و از جلو چشمش دور میشیم و میریم و اونور واسه خودمون تمرین می کنیم. وقتی کسی حواسش بهمون نیست خیلی بهتر میشه اوضا. میریم از بالا و چند بار میایم و اعتماد به نفسمون بر میگرده. اما به خاطر اون سوتی که دادم هر کاری میکنم حالم جا نمیاد. برا جبرانش باید حداقل سی چهل تومن پیاده شم تازه می دونم که بازم راضی نمیشه. اما نمی تونم که خودم رو به خاطرش بکشم.
دیگه ظهر شده یه کم خوراکی میارن که مثلاً تا ناهار نگهمون داره. امیدوارم یه کم براش کم رنگ شده باشه. همین که میرسیم دوباره شروع می کنه به غرغر کردن و اینکه چقدر آدما بی دقتن و غیره و ذلک. بدیش اینه که کاملاً‌حق داره اما نمی دونم چطوری دلش میاد انقدر این موضوع رو بزنه تو سرم. بغضم گرفته هیچی نمی تونم بخورم. دارم میرم تو اون پیستی که تا دو دقیقه قبل بچه ها بودن و من نمیرفتم که گوشیم زنگ میزنه. شماره رو که میبینم یه آن قلبم وای میسه!! یهو پنج ماه تنهایی و ناراحتی امروز و مشکلاتی که خلاصه همیشه هستن باعث میشه ایندفعه جواب بدم.
چقدر دلم تنگ بوده، چقدر تردیدی که تو سلامش داره دلم رو میسوزونه، چقدر به موقع باز غرورش رو شکسته، چقدر من گاهی بد بودم، چقدر نتونسته بودم ببخشم گناهی رو که شاید هر کسی می بخشید، چقدر "چقدرها" زیاد شدن این چند وقته، یعنی این چند ماهه!
میدونم که بازم بد میشم. میدونم که جنبه ندارم. اما بازم پشیمون میشم.

نمی دونم، اما انگار لازمه که گاهی لبریز بشی تا اون روی سکه هم بهت نشون داده بشه.
اما فعلاً‌ اینا رو بی خیال. حضوری ناب را عشق است!

2006-03-11T23:27:00.000-08:00

برادرم که اگه صد سالش هم بشه همیشه واسه من داداش کوچولو میمونه، حسابی حالش بده. تو مدرسه یه اتفاقی براش افتاده و حسابی اوضاع روحیش بهم ریخته. این بچه همیشه خیلی حساس بوده و چون تو خونه هم هیچکس نازک تر از گل بهش نگفته و خودش هم همیشه خیلی مراعات این و اون و کرده اصلاً عادت به شنیدن توهین نداره و حالا با برخورد یک معلم احمق که خیر سرش روان شناسی هم درس میده نزدیک ده روزه که تو خونه مونده، بی حوصله و عصبی.
مامانم هم که از اون بدتر؛ چشمش که به داداشم میوفته شروع میکنه زار زار گریه کردن که ببین بچه سر حال و پر نشاطم و دستی دستی چی کارش کردن. البته تو این مدت که نرفته مدرسه خیلی بهتر شده و انگار یه فشار شدیدی از روش برداشته شده اما میترسم اگه دوباره بره باز بهم بریزه. من نمی دونم چرا ما رو اینقدر نازک نارنجی بار آوردن که با کوچکترین حرفی اینطور واکنش نشون بدیم !!

فردا هم هدی دفاع داره و جون همه مون رو گرفته اینقدر که استرس داره. البته خب یکم نگرانی طبیعیه اما آخه دیگه نه اینجوری. به من گفته براش قرص تپش قلب ببرم! خداییش آخه این کارا عادیه؟ این فردا دفاع میکنه میره اونوقت من هنوز موضوع هم انتخاب نکردم! خیلی باحالم نه؟
نمیدونم یک واحد سمینار آخه چیه که شیش ماه باید دنبالش بدوییم!

2006-02-27T23:35:00.000-08:00

کمربند ایمنی رو دوست ندارم.
وقتی هوا اونقدر عالیه و نسیم به اون خنکی میاد و ابرا اونقدر خوشگلن و آهنگ اونقدر دوست داشتنی و سرعت هم خب مسلماً بالا، تو دیگه نمی تونی مثل گربه تو صندلی سمت راست فرو بری اگه کمربند بسته باشی. واسه همین بازش می کنی و تو اون شرایط رمانتیک غرق میشی که یهو آقای پلیس مهربون به اونی که سمت چپ نشسته اشاره می کنه که داداش بزن کنار .
و وقتی سمت چپیه با برگه جریمه به دست سعی میکنه یه چیزی بگه که جو عوض شه دیگه حس میکنی نه هوا قشنگه نه حال و هوا!!

2006-02-19T22:58:00.000-08:00

طبق معمول همیشه خیلی دیرمِ چون خیلی دیر راه افتادم. بدون توجه و با سرعت می پیچم تو خیابون اصلی و دو تا موتوری که نزدیکترن رو یکم می ترسونم. میدونم اشتباه از من بوده، با حرکت دست عذرخواهی می کنم و گاز میدم. یکیشون که پسر جوونیه میاد کنار ماشین و شروع میکنه به همین شاخ بازی های معمول که کار آقایونِ! حق میدم که عصبانی باشه محلش نمی دم و میذارم هر چی میخواد بگه که زودتر بره پی کارش اما انگار این کار من بیشتر ناراحتش کرده. جمله هزار باره شنیده شده رو تکرار میکنه: "کی به تو تصدیق داده؟ " و میاد جلوی ماشین و سرعتش رو کم میکنه. عصبانی بوغ میزنم. بر میگرده و میگه: چیه خیلی عجله داری؟؟ اما باید یاد بگیری.
دیگه نمیشه کاریش کرد روی سگم بالا اومده گاز میدم و میزنم به موتورش. تعادلش رو به سختی حفظ میکنه. اما دیگه نمیخنده! خوبه باید یاد بگیره.
وقتی دوباره نمیره کنار دوباره میزنم بهش. این بار پلاکش کج میشه. کاملاً مشخصه که ترسیده و خیلی هم عصبانیه. میکشه کنار و میگه: چیه می خوای آدم بکشی؟ شیشه رو میدم پایین و میگم: آره ایندفعه هوس کردم آدم بکشم. میتونم میکشم!
میگه: انگار بابات خیلی پول داره که میخوای پول دیه بدی. میگم: آره خیلی پول داره. میخوام بکشمت بعدم دیه ات رو بابام با جون و دل بده حرفیه؟
میدونه که زورش به من نمیرسه. داد میزنه ببین که من کی حالت رو بگیرم. منتظرم باش. و میپیچه به چپ. براش دست تکون میدم و میپیچم به راست.

باید یاد می گرفت.

2006-02-16T23:09:00.000-08:00

پر از دردم. احساس می کنم کینه تمام وجودم رو پر کرده. یه بغضی تو گلومه که نه میره پایین نه با ترکیدنش کمرنگ میشه.
من یه احمقم. یه احمق واقعی. دیشب برای چند ساعت رویایی حس کردم تا یه تغییر، تا یه جهش، تایه آرزو، دیگه راهی نیست. اما برای بار نمی دونم چندم، دهم؟ صدم یا هزارم نا امید شدم. تاحالا تا لب چشمه رفتی تشنه برگشته باشی؟؟
خدایا چرا؟ من که صد بار به خودم گفتم نمیشه. هزار بار ناامید شدم؛ پس چرا هی الکی امیدوارم میکنی. من که هی باهاش کنار میام. من که هی سعی می کنم تو این روزمره گی های زندگی آرزوهام رو گم و گور کنم. من که هی میرم خودم و دلم و فکرم و همه دار وندارم و تو باغچه خاک میکنم میام. چرا هی یه کاری میکنی بکشمشون بیرون. چرا نمی خوای بفهمی که دیگه نمی تونم. دیگه داغون شدم. له شدم. این اشکای من و هیچ کی نبینه تو که میبینی. هر چند که این روزا دیگه همه میبینن.
اوضاعم خیلی خرابه. دیگه به خداهم شک کردم؛ امروز واقعاً شک کردم. و از این شک می ترسم. می ترسم که یه روزی باورم شه.
هر چند اعتقادی که با یه همچین مشکلات احمقانه ای شل شه همون بهتر که اصلاً نباشه. خودمونیما من از همه بیشتر میبازم اگه خدایی نباشه. هرچند که اگرم باشه بازم باختم.

2006-02-11T01:11:00.000-08:00

این سیگار هم واسه خودش پروژه ای بود تو زندگی ما. اولش که خب به نظرم چیز خیلی اَخ و بدی میومد و هر کی می کشید چه دختر چه پسر به نظرم خیلی آدم مزخرف و ناجوری بود. و خب دخترش اَخ تر پسرش کمتر اَخ تر!!

بعد من تو وبلاگ خورشید خانوم میخوندم که سیگار می کشه. بعد همین شد که سعی کردم فکر کنم اونقدرام بد نیست و کم کم یکم اوضاع بهتر شد! بعد دیدم اصلاً انگار مد شده که همه دخترا از لذت سیگار در وقت ناراحتی و یا بعد از یه ناهار جانانه حرف بزنن و اینکه چقدر این کار روتین هستش! و کم کم این فکر به ذهنم رسید که چرا من انقدر از نرم جامعه دورم و کم کم تر این هوس به منم سرایت کرد که سیگار رو تجربه کنم. البته اعتراف می کنم من بیشتر دوست دارم قلیون رو امتحان کنم تا سیگار اما خب هنوز موقعیت جور نشده. والبته تا من هوس کردم واسه خانوم ها ممنوع شد.

چند روز پیش بعد از مدتها یکی از دوستام رو دیدم. بعد از ناهار داشتیم از یه جا رد میشدیم که من دست یه آقاهه سیگار دیدم و حس کردم بعد ناهار میچسبه و این رو دقیقاً به اون هم گفتم. با توجه به اینکه من خودم چهار پنج سال پیش چقدر به خاطر سیگار کشیدنش ازش شاکی بودم و با دوستم دوتایی اونقدر بهش گیر داده بودیم تا قول داده بود دیگه نکشه دیدن اون شاخ ها رو سرش اصلاً دور از ذهن نبود.
چند بار پرسید تو مطمئنی یا میخوای منو امتحان کنی؟ منم کامل براش توضیح دادم که این موضوع خیلی تازگی برام جالب شده و اگه تجربه اش نکنم حس می کنم خیلی آدم نا متمدنی هستم و پس میوفتم و یهو خدای نکرده بچه ام میوفته و اینا، و اگه با من نیاد سیگار کشی میرم معتاد میشم.
خلاصه تهدید آخری مفید فایده افتاد و حسابی از من قول گرفت که این بار اول و آخرم باشه و این نشه که چهار روز دیگه که منو دید با یه معتاد عملی بد بخت رو برو بشه و اینا، و رفت دوتا وینستون خرید و اومد.

اما غلط نکنم اونم از خداش بودبعد سه چهار سال یه پک بزنه.
ولی هیچ چیز خاصی نبود. من فکر میکردم حالا چقدر باحال باشه و یه چیز عجیب غریبیه و اینا اما خیلی الکی بود. فقط تلاش های من برای اینکه بتونم یه کم دود از دهنم بدم بیرون مثکه خیلی خنده دار بود و البته یه نیمچه خفگی هم داشتیم که خیلی ناجوانمردانه خودش من رو به این سمت راهنمایی کرد. منم که ساده!!

خلاصه که باید برم سراغ پروژه قلیون. سیگار که شدیداً نا امید کننده بود.

2006-02-05T00:01:00.000-08:00

می خوام یه حرف چیپی بزنم، شرمنده.

من الان میدونی دقیقاً دلم چی میخواد؟
یه پسر باحال! خب چی کار کنم دلم میخواد. اواخر مهر بود که با آقای قبلیمون بهم زدیم و از اون موقع مثل یه دختر خوب به هیچ پسری نگاه چپ نکردم. واقعاً به هیچ پسری. حتی اون پسر خوشگله که از پونک تا باشگاه دنبالم اومد هی چراغ زد اشاره کرد رو هم نگاه نکردم ( البته خب شاید بیشتر به خاطر این بودکه تو اتوبان نمی شه وایساد!!) اما الان یهو فان خونم اومد پایین. چه میشه کرد!

ببین خدا اگه قرار سفارش منو تحویل بدی یه چیز خوب بده ها. قیافه اش مهم نیست فقط یادت نره که من خودم درازم البته لطفاً. بعدم اینکه عاشقش نشم عاشقم هم نشه که حال و حوصله فیلم هندی ندارم. فقط فان همین. اونم از نوعی که من میگم نه اون میگه!!
باشه؟

2006-01-22T20:58:00.000-08:00

عمو داره میاد ایران.

میخواد حداقل چهلمش اینجا باشه. نمی دونم اونایی که عزیزانشون رو تو ایران ترک میکنن و خیلی که با احساس و معرفت باشن مثل عموی من سالی یک بار می تونن برگردن، وقتی اینجوری در عرض یه مدت کوتاه خبر مرگ عزیزانشون رو میشنون چه احساسی پیدا میکنن. یا هر باری که دارن میرن و می ترسن دفعه بعدی که برمی گردن شاید مثلاً دیگه پدری نداشته باشن؟!

2006-01-19T23:37:00.000-08:00

یه 10 روزی گذشته، ده روزی که خیلی بد گذشت. کلاً وقتی یکی از جمع نزدیکان آدم میره، و اینجوری هم میره، یعنی می میره و دیگه نیست، هیچ وقت نیست؛ روزا یه کم بد می گذرند. البته خب فرق می کنه کی باشه اما بد می گذره. احتمالاً اوضا از این به بعد بهتر میشه همونطور که بعد از 4 – 5 روز بهتر شد.
فقط اون امتحان کذایی رو یادم نمی ره که نذاشت واسه آخرین بار ببینمش. یا باید امتحان پایان ترم هماتو لووژی رو صفر می گرفتم یا تو تشیع جنازش جام خالی می موند. جرات اولی رو نداشتم و دومی هم حسابی آتیشم میزد. همین شد که سر امتحان مراسم رو به نحو احسن انجام دادم و چنان گریه زاری راه انداختم که عمراً تو مراسمش امکان نداشت همش دلم می سوخت که من اونجا نیستم. خیر سرم نوه اولشم و اونجا نیستم.
از خودم توقع نداشتم، فکر می کردم بی رگ تر از این حرفا باشم. اما خب مثکه نیستم.

جات خالیه، جات خیلی خالیه.
راستی از دو نفر هم خیلی مرسی.

2006-01-03T00:36:00.000-08:00

حول و حوش شب یلدا بود که یه سری فیلم که به نظر بدک هم نمیان رسید به دستم و من تا دیشب نرسیدم حتی یه نگاه کوچولو بهشون بندازم. بذار اسماشون و بگم که اگه فیلم مزخرفی توشون هست بگین نبینم:
ارکیده وحشی،criminal، مولن روژ، quick & dead ، frida ،nutty professor ،damage ، الهه مرگ ( به اسمش میاد چرت باشه)، پاییز در نیویرک، psycho ، 7/9 هفته، فرشتگان چارلی.

میبینید که تعداد فیلما اصلاً کم نیست منم مسلماً نمی رسم همه رو ببینم وتو هفته دیگه پس بدم اصلاً هم آدمی نیستم که خیلی فیلمی باشم برا همین اصلاً نمی دونم فیلما متعلق به 2006 هستن یا مثلاً برمیگردن به زمان قبل از میلاد مسیح که چند روز پیش تولدش بود.

اما دیشب بعد از یه وب گردی مختصر ساعت یک نشتم چارلیز انجل رو دیدم. فیلم سوپر جوادی اما یه جورایی خوشمزه بود. دیدی گاهی فیلما یا کتابای جوادی چقدر حال میدن؟ من جداً شرمنده ام اما خیلی خوب بود. بخصوص کامرون دیازش. چقدر این بشر نازه حتی با اون دهن گل وگشادش. اما الان که دارم فکر میکنم میبینم یه فیلم دیگم ازش دیدیم اونم خیلی جوادی بود با جولیا رابرتز بود اسم فیلمه هم مای بست فرند ودینگ بود. که با اونم خیلی حال کردم فیلم خیلی شاد و شنگولی بود ( اینجور که بوش میاد بنده خیلی جواتم، فیلمایی که تازگی باهاشون حال میکنم که اینجوری میگن!)
تو این چارلیز انجل دمی مور هم بود که خیلی جاش اونجا نبود. به اون کامرون دیاز میخوره اینجور فیلما اما دمی مور...
یه دختره دیگه هم بود که قیافه اش می خورد معروف باشه اما من نمیشناختم.

دیگه اینکه فردا هم دارم میرم یه جای خوبی که دلم حسابی تنگولیده براش، کلی خوش خواهد گذشت. نمیگم هم کجا که ملت فکر نکنن دارم چسی میام. فقط بدیش اینه که 5 صبح باید پاشم و مطمئناً شب زودتر از یک و نیم، دو خوابم نمی بره واسه همین فردا بابای صاب بچه ام جلو چشم میاد.
بسه چرت و پرت سر هم کردم برم یه کتابی چیزی ورق بزنم بلکه زودتر چشام خسته شه. شمام اگه هیچ کدوم از این فیلما رو دیدین خسیسی نکنین بگین کدوم و ببینم. اوکی؟

باااای!
( من چقدر امشب الکی شنگولم!!)

2005-12-31T00:58:00.000-08:00

هفته پیش با مربیمون دعوام شد. برا همین این یه هفته سر تمرینا نرفتم. اما دلم تنگ شده فردا می خوام برم. در حالیکه معصومه به سلامتی داره میمیره و قراره فردا یا بره دکتر یا قبرستون، هدی هم امتحان ایمونو داره مشغول خر خونیه.
اینا یعنی اینکه من فردا بی یارو یاورم و یا باید تنهایی تیکه های خانوم رو تحمل کنم یا اینکه دوباره دعوا کنم، یه هفته نرم!!

خیلی اوضا احوال مزخرفیه والا.

2005-12-16T01:15:00.000-08:00

واقعاً چه معنی داره آدم تو یه وبلاگی که نویسنده اش ایرانیه و ایرانی مینویسه و خواننده هم ایرانی می خونه آدم بیاد کامنتش رو به خارجکی بذاره؟؟ یا جالب تر از اون، جایی که باید اسمش رو بنویسه لوکیشن رو هم اضافه کنه؟؟

راستی با اینکه خیلی عجیبه، من هنوز زنده ام نفسه هم هنوز در میاد! البته واسه اظهار نظر قطعی هنوز زوده.

2005-11-30T01:07:00.000-08:00

همینجوری تنها وایساده. گوشیه تلفن هنوز تو دستشه. دلش میخواد به یکی بگه. یکی که مهربون باشه. یکی که نصیحت نکنه و بین حرفاش نفهمونه بهش که "دیدی گفتم"!
نه اینو نمی خواد. فقط یه چیزی میخواد. دلش میخواد یکی رو خورد کنه. همونطور که الان خورد شد. دلش میخواد دق دلیش رو سر یکی خالی کنه. وحشی شده. دلش انتقام میخواد. اما حرف هم باید بزنه. گریه هم باید بکنه. سبک هم باید بشه.
یاد 4- 5 سال پیش میوفته اونموقع که تازه دبیرستان رو تموم کرده بود و تو خیابون راحت میتونست عاشق هر تنابنده ای بشه فقط کافی بود قد بلند باشه و نگاهش برق داشته باشه! اون موقع که کنار گذاشته شده بود. اون موقع که میخواست خوب بمونه. آره حالا وقتشه!! حالا حقشه!!
کارت رو دوباره از تو جیب کاپشنش در میاره.

**
قرار گذاشته بودن از اون به بعد مثل دو تا دوست باشن اما نمی شد، دختر تحمل نداشت با دیگران ببینتش. خورد میشد. هر جوری که نگاه می کرد نمی شد. دوست یعنی چی؟ پس بی خیال کل قضیه شد و زندگی شروع شد. یاد گرفت باید چطوری باشه. یاد گرفت که حالا زیاد هم خوب نباشه.
بعد مدتها که هوس دیدنش رو کرد هیچ اثری از اون دختر احمق احساساتی نبود.حالا بالاخره مثل دو تا دوست شده بودن. دیگه دوست معنی داشت. کم کم وقتی از دوستاش می گفت چشمای اون تیره می شد. اصلاً انگار تازگی اون برقی رو که یه بار عاشقش کرده بود رو نداشت. یعنی جاها عوض شده بود؟

**
شماره شرکتش رو گرفت.
بووووووق......... بووووووووق.
خودش بود.
.
.
.
.
گفته بود میاد دنبالش. میاد که اشکاش و پاک کنه. میاد که دستاش و بگیره. اما به یه دلیل مهمتری داشت میومد. اینو خوب می دونست!
یهو دلش سوخت. اون چه گناهی داره؟ اون میخواد بیاد که اشکاش و پاک کنه! که دستای سردش و گرم کنه.
اما مگه خوشحال نشد وقتی فهمید؟ اصلاً اون کیه که دلش برا همه بسوزه؟ چرا هیچوقت دل هیچکی برا اون نمی سوزه؟؟ مگه اینی که داره میاد تا با سرزنش یکی دیگه آرومش کنه، قبلاً معامله دیگه ای باهاش کرده بوده؟؟

**
چشماش زیادی برا یه دوست عادی برق دارن! لباش زیادی برای دلداری یه آدم شکسته لبخند دارن!! حیف که رو مود عاشقی نبود و الا یه نمونه تیپیک به حساب میومد.
- خب، تعریف کن؟

میگه و گریه میکنه. تاکید میکنه که چقدر دوستش داشته و چقدر خوشحاله که یکی رو داره که بشه براش از اون حرف بزنه. یکی که مثل یه برادر میتونه بهش تکیه کنه.
( آخ جون داره برق چشاش میره. آهنگ خارجیه رو هم عوض کرده جاش مشکی رنگه عشقه رو گذاشه. اما کور خونده! اون ممه رو لو لو برد! )

دو ساعته که داره چرت و پرت میگه، دیگه گریه نمی کنه. حالش عالی شده. هر چی اون کمتر حرف میزنه بیشتر دلش می خواد خاطره تعریف کنه. هز چی بیشتر تاییدش میکنه بیشتر میگه که چقدر پشیمونه....

*
- خیلی راحت شدم با تو حرف زدم. واقعاً که دوست خوب به تو میگن! ( آره، به جون خودت هیچی اینجوری دلم و خنک نمی کرد)

**
وقتی براش دست تکون می ده و ماشینش دور میشه میدونه که دیگه هیچ وقت نمی بینش. دیگه هیچ وقت دستش و نمی گیره و با دست اون دنده رو عوض نمی کنه. می دونه که خیلی دلش تنگ میشه!

حالا همونجوری تنها وایستاده هنوز!

2005-11-28T01:13:00.001-08:00

ببینم تا حالا لوس شدی؟ ازینا که فقط خودت می فهمی؟ ازینا که یه فکر نازک غمگینی داری و هی خودتو مجبور می کنی بهش فکر کنی که مبادا یادت بره؟ ازینا که هی الکی تو ذهنت بهش شاخ و برگ میدی بعد واقعاً به نظرت میاد اتفاق خارق العاده ای افتاده؟
یه جوریم.ا نقدر امروز فکرای الکی کردم که باورم شده ناراحتم! شایدم حقمه. یکم نامردی بود. اما خوب مگه یکم نامردی در برابر اونهمه نامردی به حساب میاد؟
.
.
.
.

اصلاً اگه بخوام به قضیه منطقی نگاه کنم چه جوری میشه؟؟ منطقیش جور خوبی میشه. یه اتفاقی باید می افتاد و من فقط جلوش رو نگرفتم. شاید هم نگذاشتم بیشتر از این به تاخیر بیوفته. شاید هم انداختوندمش!!! انی وی. باید اتفاق می افتاد و افتاد. غیر از اینه؟!

پس میشه یکی پیدا شه بگه من چه مرگمه؟؟ یا اصلاً چرا؟

2005-11-28T01:13:00.000-08:00

2005-11-26T23:25:00.000-08:00

الان ساعت 2.30 بعد از ظهره و من بدبختم!
فردا امتحان نیم ترم یه درس مزخرفی رو دارم به اسم اصول فنی. یه چیزیه تو مایه های فیزیک اما مزخرف تر. دیروز و پریروز هم که تعطیل بود اصلاً به روی مبارک نیاوردم که امتحان دارم. الانم تازه نیم ساعته رسیدم خونه و زنگ زدم به سیما که برم دنبالش با هم بریم دانشگاه که گفت هنوز هیچی نخونده نمیاد. بعدیادم افتاد نوشین و زهرا هم که از کرج عمراً روز قبل از امتحان پا نمی شن بیان سر این کلاسای صد من یه غاز بشینن. معصومه هم که دیروز مسافرت بوده امروزم که سر کار بوده حتماً میره خونه یکم بدرسه. در نتیجه چه عرفاً چه اخلاقاً من هم نباید برم . اما دو تا مشکل هست. اولیش اینکه من خیلی وقته که غیبت هام از حد مجاز فراتر رفته دومیش هم اینکه هفته پیش که با یکی دیگه از بچه ها رفته بودم ناهار بیرون از ماشین که پیاده شد گوشیش رو پاش بود افتاد تو جوب و آب با خودش بردش. بعد من برای اینکه جای عزیز از دست رفته خالی نباشه بهش گفتم سیم کارت جدید که گرفتی من گوشی قبلیم رو برات میارم حالا امروز قراره ببرم. آخه من چی کاره بیدم؟!!؟

من تهدید شدم که آپ دیت کنم وگرنه لینکم در اسرع وقت برداشته خواهد شد و بعد هم اضافه شد که این یه تهدید تو خالی و پوچ نبوده بلکه حتماً اگر احمال کنم باهام شدیداً بر خورد میشه. برا همین من فعلاً این خزعبلات رو نوشتم تا درس عبرتی باشد برای آنان که تهدید می کنند!
خدا رو چه دیدی شاید همین باعث شد ما یکم به خودمان بیاییم.

2005-11-22T00:23:00.000-08:00

مشق امشب:
حسرت آدامسی که دور انداختی رو نخور،
حسرت آدامسی که دور انداختی رو نخور،
حسرت آدامسی که دور انداختی رو نخور...

2005-11-17T17:46:00.000-08:00

خب. یه چیزی خیلی جالبه. یه بابایی نه ببخشید دو تا بابایی "الکی خوش" رو سرچ کردن و رسیدن به وبلاگ من!!! اینم خودش جای بسی خوشحالی داره که من یه آدم خوش حالا حتی اگه شده الکی خوش! به حساب بیام.

من الکی خوش دیروز جاتون خالی تصادف کردم همچین تمیز هم تصادف کردما. یعنی تقریباً بعد از هشت سال پشت فرمون نشستن خیلی حرفِ که آدم به یه مانع غیر متحرک بزنه. قضیه اینه که اومدم صواب ( ثواب؟) کنم بچه ها رو ببرم شهرک غرب که سر ایستگاه سوار شن، تو اتوبوس بشینن اما وقتی داشتم میپیچیدم تو چمران برگشتم شیر کاکائو رو هم از نوشین که عقب نشسته بود بگیرم که یکم زیادی پیچیدم و به جاش کباب شدم. یه طرف سپر پیاده شده و کل بدنه هم یه خط حسابی افتاده!! دستم درد نکنه. حال بچه ها خیلی گرفته شده بود برا همین نذاشتم بفهمن که چقدر ناراحت شدم اما تا پیاده شدن چنان زدم زیر گریه که نگو. نصف راه و داشتم واسه خودم بلند بلند گریه می کردم. خوبه به قول مامان ناز کش هم ندارم، و الا چه ننری میشدم من؟!
جداً خودم هم نمی دونم چرا گریه می کردم، از تصادف ترسیده بودم یا مثلاً به خاطر نگرانی از واکنش بابام. آدم ترسویی نیستم بابا هم چیز خاصی نگفت اصولاً این جور موقعها چیزی نمیگه، اما تا آخر شب بسی تو لک بودم.
اما الان دوباره رگ بی غیرتیم گل کرده و بی هیچ وجدان دردی ماشین و ور داشتم رفتم بیرون. تنها اثری که تصادفه داشته اینه که هنوز پشت گردنم درد میکنه. نه چون تصادف کردم ها! چون گریه کردم(;

چند تا قول به خودم دادم که الان نمی گم، زوده. چون ممکنه مثل اکثر قولهایی که به خودم می دم بهشون عمل نکنم، ضایع شم بعدش. اما خب فعلاً بدونید که دوتا قول دادم:D

فعلاً همین!

2005-11-14T23:01:00.000-08:00

احساس می کنم شدم یه دیوونه مالیخولیایی. یه جوری همه چیز و واسه خودم تبدیل به شکنجه کردم. شدیداً دلم میخواد یه کاری بکنم اما نمی خوام. اصلاً قاطی کردم. اه . خیلی بده. حتی اینجا هم نمی تونم ازش بنویسم. چرا آخه؟؟
با آهنگای سیاوش قمیشی حالم بدتر میشه. اونجایی که میگه هق هقم پنجره رو میبنده، اونجایی که میگه تن تشنه مثل خورشید بی سرزمین تر از باد، اونجایی که میگه بذار از ابر سنگین نگاهم بازم بارون دلتنگی بباره.
دیگه دوست ندارم برم تمرین. دیگه نمی خوام عضو تیم باشم. از سایه هم حالم بهم میخوره. دلم بارونم نمی خواد. هوای طوسی بعد بارونم نمی خواد. چون حالم و بدتر میکنن. ضعیفم میکنن. حتی این روزا گریه ام میندازن.
بذار از ابر سنگین نگاهم بازم بارون دلتنگی بباره. بباره. بباره. تا صبح بباره.
می دونم چه مرگمه. خوب میشم. باید خوب شم. یه چند روز که بگذره، دوباره مزایای این غلطی که کردم بیاد زیر زبونم حالم بهتر میشه. یعنی امیدوارم بهتر شم. فردا تمرینه و من داره حالم از سایه بهم میخوره. چیکار کنم؟؟می خوام بجاش برم خونه سحر جونم که نی نیش سه هفته دیگه به دنیا میاد باهم بشینیم اسم واسش انتخاب کنیم بعد من هی دستم و بذارم رو دل قلنبه اش که فشار پاش و حس کنم اونم آروم بگیره، من حرصم در بیاد. میدونم اگه تمرین نرم پوستم کنده ست والا به یه ورم هم نمی گرفتمش.

2005-11-06T13:57:00.000-08:00

خیلی خسته ام بیشتر از اونکه بشه گفت. واقعاً نمی دونم چی باعث شده عین خنگا هوس نوشتن بکنم! شاید فقط دلم واسه وبلاگ بینوام سوخته باشه!! می بینم بعضیا چقدر به وبلاگشون اهمیت میدن، براش میرن دنبال کامنت، خلاصه حسابی بچه شون رو تر و خشک میکنند اما من این طفل معصوم رو همینجوری ول کردم به امون خدا!
هر وقت می خوام بنویسم انقدر خسته ام که اصلاً نمی تونم رو موضوع تمرکز کنم و می گم فردا حتماً می نویسم اما همیشه می دونم که عمراً وقت کنم. برا همین سعی می کنم کل مطلبی رو که داره تو مخم وول میزنه رو تو یکی دو جمله خلاصه کنم!!

بگذریم! امروز صبح بالاخره بعد یه ماه ول چرخیدن مربی گرامی ما را با خشم و غضب به باشگاه فرا خواند! یعنی این یه ماه هم میرفتیما، اما چه رفتنی؟ همه روزه، دمای افطار میرفتیم چهار تا شوت پیزوری میکردیم بعد با عشق و علاقه میرفتیم غروب و تلافی اونهمه تلاش بی وقفه رو در میاوردیم، می شستیم به لمبوندن بعدم ضایع ضایع راهمون می کشیدیم میومدیم خونه. یه بارم که خیر سرمون همه مون مرام گذاشتیم صبح رفتیم که مثلاً گشنه نباشیم، وسط گرم کردن توپ خورد تو صورت یکی از بچه ها که دماغش عمله اونم انقد جوهود بازی در آورد که دیگه تعطیل کردیم و رفتیم خونه لالا!!!

اما چشمتون روز بد نبینه امروز چنان رسمون رو کشید که نای تکون خوردن ندارم پاها و کمرم که رسماً تعطیل ( چه ربطی دارن؟؟ اگه دست درد بود یه چیزی!!) بعدم جلسه بعدی رو گذاشت دوشنبه، احدالناسی هم جرات نکرد نُطُق بکشه! انقد که بد بازی کردیم و تا تونستیم گاف دادیم. واقعاً یه ماه بازی نکردن همچین بلایی سر آدم میاره؟!؟

عصر هم تو دانشگاه کلاس داشتیم من فقط رفتم که حاضر بخورم. تقریباً هیچ وقت سر این کلاسه نمی رم. یعنی واضح تر بگم، اصولاً سر هیچ کلاس تئوری نمی رم. دیدم میخواد آخر کلاس حضور غیاب کنه به بچه ها گفتم من میرم بالا میخوابم رفت سر حاضر غایب کردن به من زنگ بزنین بیام. یه ساعت بعد زنگیدن گفتن بدو چند باره داریم میگیریم در دسترس نبودی الان نوبتت میشه. منم دیدم بخوام دست دست کنم کلاسه پریده، یه حساب سر انگشتی کردم دیدم هیچ نبی بشری ساعت شیش دانشگاه نیست کفشای منم که کتونی تا بپوشم استاده رسیده خونه شون کفشا رو دستم گرفتم و د بدو!!! این خراب شده هم که یه ذره دو ذره نیست رسیدم تازه اسمم و رد کرده بود و خلاصه بخیر گذشت فقط حساب میکنم اگه یک نفر فقط یکی منو دیده بود چی میشد!!

..........
شانس و میبینی!!! بارها به من تذکر داده شده که میری لب دریا آفتابه ای چیزی همرات باشه ها. اما کو گوش شنوا. بلاگر ترکیده. مجبورم فردا پستش کنم.

2005-11-02T23:38:00.000-08:00

شنیده بودیم نیمه شعبون میوفته تو محرم!
دیده بودیم چهارشنبه سوری بخوره به دهه فجر!!

اما به جون شما والله اگر دیده بودیم 13 آبان بیوفته 11 آبان!!!

2005-11-01T23:49:00.000-08:00

من گاهي خيلي فكر مي كنم.

من گاهي خيلي دلتنگ مي شوم.

من گاهي خيلي دلتنگت مي شوم.

هرگز نفهميدم رابطه فاصله و دلتنگي را، هرچه نزديكتری دلتنگ ترم.

اين روزها خيلي دلتنگ ترم و چشمانم ميل گريه دارن .

آنقدر گريه مي خواهم كه تمام اشكهاي دنيا هم چشمان همیشه منتظرم را سيراب نخواهند كرد.

و من گاهي در شگفت مي شوم.

در شگفتم از اينهمه دوري و نزديكي.

نمي بينمت، اما هستي. در جای جاي وجودم لمست مي كنم،لمست مي كنم و از حضورت لبريز مي شوم.

حضورت زيباست، حضورت ناب است، حضورت طراوت است. و من مست اين حضور، تمام لحظاتم را با تو رقم مي زنم.

من گاهي خيلي فكر مي كنم.

گاهي فكر مي كنم كه چگونه اينهمه بي تو، با تو بودن را تجربه كردم و چه خوب تجربه كردم.

و مي دانم که هيچگاه ديدنت را تجربه نخواهم كرد و هميشه دلتنگت خواهم ماند.

و فقط خدا مي داند كه من اين را دوست تر مي دارم.

پ.ن: راستی اشتباه نشه. این هیچ ربطی به پست قبل نداره!!

2005-10-29T13:12:00.000-07:00

یه احساس خیلی خوبی دارم. شبیه اونی که وقتی با دوست پسرت بهم میزنی داری!

2005-10-24T03:02:00.000-07:00

ساعت ده صبح امتحان دارم اما بازم مثل همیشه چون شب دیر خوابیدم صبح زودتر از نه و ربع نمی تونم پا شم. با هر بد بختی هست نه و نیم تو کوچه ام. وااای نه! تنها چیزی که تو خیابون میشه دید ماشینها و اتوبوسهایی هستند که پشت سر هم صف کشیدن و سر و ته این صف هم پیدا نیست!! وای خدا جون چی کار کنم؟ به امتحان دیر می رسم. تا میدون و مجبورم پیاده برم. همینجور که دارم این مسیر رو هروله(!) می کنم مخم مثل ساعت کار میوفته که آخه امروز چه خبره؟! این ساعت که باید خیلی خلوت باشه. آهان دیشب احیا بوده و اداره ها دیر باز میشن و مدرسه ها دیر باز میشن و بقالیا دیر باز می شن و فقط موسسه ماست که همچنان با یک وجدان کاری قابل تحسین هیچ تغییری در ساعات فعالیت خودش نمیده.
بعد از ده دقیقه دویدن نفس نفس زنون میرسم تو میدون و شاد و غزل خوان که خوب هنوز هم میشه با یکم تخفیف به موقع رسید سر کلاس، که چشمت روز بد نبینه. خلق الله همه تو خیابون اما دریغ از یه دونه تاکسی!! ای خدا چه خاکی به سرم کنم؟!؟ یه تاکسی میاد و هممه آقایون اصول اولیه روشنفکری رو فراموش می کنن و حمله ای وحشیانه رو به طرف تاکسی فوق الذکر آغاز می کنند. نمونه بارز سگ صاحابش رو نمی شناسه!! تاکسیه هم اما نامرده فقط اونایی رو تو ماشینش راه میده که مسیر طولانی تری رو می خوان برن و خوب در دم هم ماشینش پر میشه از مسافرای 250 تومنی!!کشتی نجات بعدی که از دور پیداش میشه میبینم وقت با کلاس بودن و فیس و افاده و این قرتی بازیا نیست. کیفم و کج میندازم رو شونه ام و وارد کارو زار میشم. آقا فلسطین؟؟ اما یه آقای فردوسیی زودتر از من سوار شده و راننده تاکسی هم با یه کم پکری شونه بالا میندازه که دیر جنبیدی!! به هر حال من 50 تومن گرون تر بودم!!! تاکسی بعدی رو با قلدری از دست نمی دم! خدا خیرش بده. یه نفس راحت و ده سر امتحانم. البته بماند که با گندی که زدم ترجیح میدادم اینهمه فدا کاری نکنم و به امتحان نرسم.

2005-10-20T13:18:00.000-07:00

پل های زیادی پشت سر هستن که میشه همیشه باشن، می شه خرابشون نکرد میشه همیشه برگشت به عقب و اول راه رو نگاه کرد. میشه با خاطره ها زندگی کرد. میشه هم بیخیال همه پلهای دنیا شد و تو ناشناخته ها گم شد. تو نداشتن گذشته. تو یه ضد حال نا خواسته به همه اون چیزایی که قرار بوده یه سهمی از زندگیت داشته باشن.
باید بیشتر مراقب حرفام باشم. شجاعت نگاه کردن به پشت سر و ندیدن پل هایی رو که یه روز برا تک تکشون کلی زحمت کشیدم رو ندارم.

یه جا خوندم که " تو فقط زندگی کن خاطره مال پیر هاست". پیرم کردی بچه!
و هیچ خاطره ای هم نیست!

2005-10-11T12:50:00.000-07:00

باز پلک دلم میپرد نشانه چیست؟
شنیده ام که میاید کسی به مهمانی

دروغ چرا؟ نه شنیده ام، نه میاید و نه اصلاً دلم می خواهد!
...

2005-10-10T12:15:00.000-07:00

من امروز خیلی شیک خودم رو آتیش زدم! جداً آتیش زدما. تو آزمایشگاه میکروب بودیم داشتم حباب محیط کشتایی رو که درست کرده بودم می گرفتم یهو شعله نمی دونم چرا بجای اینکه بره تو محیط اومد رو دستم!!! کل دستم با چند سانت از مچم قشنگ آتیشی بود! البته جز اینکه موهایی رو که نوکش در اومده بود و سوزوند چیز دیگه ای نشد! حتی بگو قرمز هم شد نشد! به نظرم رویین تن باشم.

2005-10-03T13:48:00.000-07:00

ببين، اين“ اشكالي نداره “يعني اينكه ديگه به تو ربطي نداره!

همه چيز و بايد توضيح تا بفهميIQ ؟

2005-10-03T13:46:00.000-07:00

میدون انقلاب رو خیلی دوست دارم. میدونای شلوغ رو دوست ندارم اما میدون انقلاب فرق داره. هر روز به بهانه سوار شدن تو ایستگاه اول، از چهار راه ولی عصر تا میدون انقلاب پیاده میرم. این روزا فقط دنبال جلد دوم هری پاترم! اینجوری نیگام نکن. میدونم یه کم احمقانه است اما جداً من عاشق این کتابم. باید تو همین هفته این جلدش در بیاد. نرسیده به میدون یه کتاب فروشیه که فروشندش منو می شناسه اما موهاش بلنده. کتابایی که معرفی می کنه خیلی خوبه اما حیف که موهاش بلنده. اسمش نمی دونم چی بود! فرهنگ؟ شباهنگ؟ یادم نیست. کتاب فروشیه رو می گما!
اونم موهاش بلند بود. موهاش و دوست نداشتم، بهش گفتم اما حرف و عوض کرد! نمی دونم هیچ جای دنیا هست که اینهمه کتاب داشته باشه؟ من دلم می خواهد طرفم یا کتاب فروش باشه یا از این لوازم تحریر فروش ها که کلی مداد رنگی و کاغذ های خوشگل و رنگ تو مغازشونه. خیلی گرونن، میدونم زورم میاد بخرم بخصوص که به دردم هم نمی خورن. اما اگه طرفم این کاره باشه با هر مناسبتی یه همچین چیزی برام میاره هم من ذوق می کنم هم اون کم خرج می کنه!
دلم میخواد دوباره برم کلاسای اقای اطمینانی. خیلی کیف داشت یه جوری آدم خیلی ریلکس می شد. حیف که تو طرح بود! با اونهمه وسیله هم که نمی شد از این تاکسی به اون تاکسی کرد. اگه الان هم میرفتم درسته که ورشکست شده بودم اما کلی حال کرده بودم. چقدر خل بودا. باورم نمی شه آقایون هم بتونن خل باشن. می توننا اما نه اونجوری، یه جور دیگه می تونن. بخصوص که آقای بزرگی هم بود. به عنوان یه معلم خیلی آدم خلی بود.
هر چی حساب کتاب می کنم می بینم روز باید یه چند ساعتی کش بیاد تا به اونم برسم. خیلی دلم یه تنوع میخواد حالم از این همه کارا و درسای جدی دیگه داره بهم می خوره! از یکی دوهفته دیگه که واویلا میشه. تازه ماه رمضون هم میاد!!!

2005-09-30T12:21:00.000-07:00

يه دوست خوب؛

- مي پرسه: چيكار مي كردي؟ يه ساعت پشت خطم!

- مي گم:web گردي.

- مي پرسه: چرا؟

- مي گم: مي خوام ببينم دنيا دست كيه.

- مي پرسه: خوب! دست كيه؟

دست خودم ِ ،اما اينو بهش نمي گم. حوصله چيزايي رو كه بعد از اين مي خواد بپرسه ندارم. انقدرم باهوش نيست كه خودش يه جوابي پيدا كنه.

هنوز صداش مياد، نمي شنوم چي مي گه.....

يه شعري ته ذهنم زمزمه مي شه...

هر كجا هستم باشم

آسمان مال من است

پنجره، فكر، هوا، عشق، زمين مال من است.

حالا عشق هم نبود نبود.

اگه دوستاي خوب يك ساعت تموم به خاطر اتفاقي كه چندان ناراحتم نكرده دل داريم ندن مشكل ديگه اي براي در دست داشتن دنيا ندارم.

2005-09-24T13:04:00.000-07:00

در راستای اینکه همه می رن نمایشگاه کتاب و من امسال به علت یک عدد توفیق اجباری نائل به فیض نشده بودم و تا اردیبهشتم نمایشگاه کتاب نداریم، واسه اینکه کم نیارم رفتم نمایشگاه مخابرات!!! نه که فکر کنید تخصص خاصی در این زمینه دارم و می خواستم با تکنولوژی روز آشنا شم یا دنبال چیز خاصی بودم یا مثلاً می خواستم سفارش خاصی بدم یا بگیرم یا هیچ کار با کلاس دیگه ای ها! نه! رفتم چون یه دوستی که یه جورایی بهش مدیونم می خواست بره و منم که کلاً هیچ وقت تو زندگیم بلد نبودم چطوری از کلمه نه استفاده کنم عین این ضایعا پاشدم رفتم. خداییش هم هیچ سنخیتی با اونجا نداشتم.
1000 تومن ورودیش بود. نمایشگاه کتاب یادم نمیاد ورودی بگیرن! میگیرن یا نه؟ البته روز آخرش که امروز باشه مجانی میشد. وقتی فهمیدیم می خواستیم سر خر و کج کنیم بیایم خونه فرداش بریم(!) اما دیدیم بریم و برگردیم گرون تر از این حرفا میشه!!

اولاً که به نظر من محیط خیلی فرهنگی تر از مثلاً نمایشگاه کتاب بود. ملت همه سرشون به کار خودشون بود و از این جوات بازی های نمایشگاه کتاب و لباس اصلاً خبری نبود که خب البته یه نمه ضد حال بود. اما یه چیزی که جالب بود اینکه من نمی دونستم این تعداد آدم خوش تیپ تو تهران پیدا میشه. جداً اینا تا حالا کجا بودن که ما ندیده بودیم!!؟ اصلاً همه یه پا آلن دلون. واقعاً که انقدر آدمای کج و کوله دیدم حس می کنم سطح سلیقه ام اومده پایین. اما خب چه فایده همون طور که بالا عرض کردم خیلی با کلاس تر از خیلی حرفا بودن و خودشون رو ضایع نمیکردند. حیف!

LG هم که بیشتر از محصولاتش تبلیغ بهرام رادان می کرد! به نظر شخص من که محصول بدی نیست.

یه سری موبایل هم بود که خیلی خدا بود کف کردیم. من اسم کارخونه سازنده اش رو تا حالا نشنیده بودم اما خیلی فرق می کردن با اینایی که تو بازاره. خیلی شیک و ساده بودن. حیف که جای قیمت پرسیدن نبود منم با دوستای خودم نبودم که بی خیال کلاس ملاس شیم، خراب شیثم سرشون عین دیوونه ها هر چی هست و نیست رو تا حتی کفش پاشون قیمت کنیم. در نهایت هم رفتیم ناهار بخوریم فقط کالباس داشت کلی به جون خودمون غر زدیم که چرا کالباس چون هیچ کدوم دوست نداریم من که همیشه حس می کنم آشغال گوشته که خب به نظرم زیاد هم اشتباه حس نمی کنم. خلاصه با کلی نک و نال خوردیم، دور زدیم بریم یه غرفه دیگه دیدیم تابلو زده رستوران!!!

نمی فهمم، چند تا غرفه که بیشتر نبود چرا هر کدوم یه طرف بود. باید کلی جون می کندی تا از این به بعدی برسی برا همین ما نرسیدیم همون چند تا رو هم ببینیم.

( این باید دیشب پست می شد!)

2005-09-23T13:56:00.000-07:00

تو اين دنيا كه همه احساس ها با هم قاطي شده، همه اول فكر مي كنند بعد احساس خرج مي كنند. تو اين دنيايي كه همه دو رو شدن، رنگ وا رنگ شدن. من مي خواستم خودم باشم. من مي خواستم ناب باشم. مي خواستم احساسم بكر باشه.

مي خواستم وقتي خوشحالم معلوم باشه، وقتي ناراحتم معلوم باشه. وقتي عصبانيم، وقتي مهربونم، وقتي كفري ام، وقتي عاشقم... .

اما نذاشتن. دارم مجبور مي شم الكي لبخند بزنم. الكي ناز كنم. الكي دل خوش كنم. دارم يه آدم الكي مي شم. يكي مثل همه. يكي كه دروغ ميگه و اين ديگه ناراحتش نمي كنه.

يكي مثل خودشون، يه آدم رنگي.

اينجوري اما بهتره. هم من راحت ترم، هم بقيه.

2005-09-23T13:51:00.000-07:00

داشتیم حرف میزدیما، اما یهو یه جوری شدم یهو دلم تنگ شد. برا خودش برا همونی که اونور خط داشت مسخره بازی در میاورد. برا همونی که باز نفهمیده بود چی گفته که من یهو خشک شدم. من خیلی خلم. یه جور خیلی بدی خلم.عین این فیلما هست که تندشون می کنن که یه جوونهه داره از زیر خاک میاد بیرون قد میکشه بلند میشه بعدم می پژمره و خشک می شه. من همون جوریم عین همون جوونه هه زودی می پژمرم. خودمم نمی دونم چرا.
اونکه اینهمه خبر خوب داشت. با کلی ذوق و شوق گفت داره میاد. پس من یهو چرا سردم شد؟ چرا یهو دلم شور افتاد. چرا یهو صدای اشکام و از اونور خط شنید؟ چرا من انقدر مزخرف و احساساتی ام؟ چرا نتونستم فیلم باز یکنم و بگم چقدر خوشحالم؟ اصلاً همون بهتر که من برم گم شم.

2005-09-20T14:25:00.000-07:00

یه چند تا لینک کوچولو اون کنار اضافه شده. یه جوری خوشم میاد.

2005-09-20T05:18:00.000-07:00

می دونی الان دلم چی می خواد؟
می خوام تنهایی تو خیابون باشم مثلاً داشته باشم برم چمی دونم مثلاً خونه هدی اینا. بعد یهو بارون بگیره، همه در برن برن زیر سر پناه. از اون بارونایی که تو فیلما نشون میده و تابلو ِ که شیلنگ گرفتن. ولی من نرم زیر هیچ سر پناهی. همینجوری وایسم وسط خیابونی که خلوت شده – چون مردم از ترس خیس شدن عشقشون به بارون رو یادشون رفته- حسابی خیس شم. اشکامم بعدش بیاد. بعدم اون جایی که داشتم می رفتم نرم فقط کنار خیابون قدم بزنم تا باز دیرم شه هول هولکی برگردم خونه.

اشتباه نشه من اصلاً عاشق بارون و خیس شدن و اینا نیستم بخصوص اگه تو کفشام آب بره. شاید فقط نم نم بارون رو دوست داشته باشم. من فقط عاشق هوای بعد از بارونم که هوا طوسی میشه! آره من عاشق هوای طوسی ام. اما تو اون هوای طوسی که اشکام نمیان فوقش یه کم دپرس شم. برا همین الان فقط بارون زیاد.
لطفاً

2005-09-20T05:16:00.000-07:00

وقتی 10 شب از خونه دایی میای، تنهایی تو ماشین خوش میگذره. وقتی همه جا شربت آبلیمو و شیر کاکائوی بی مزه میدن خوش می گذره. وقتی اون پسر تخسه با 206ش از خود قلهک تا هفت تیر دنبالت میاد خوش می گذره. وقتی کسی نیست که بهت گل بده برا همین خودت یه دسته گل رز قرمز برا خوت می خری از اون دست فروشه 1000 تومن خوش می گذره. وقتی با یه لگن همت و مدرس و 150 تا میری و هیچکی کنارت نیست که جیغ و ویغ کنه خوش می گذره...
ولی وقتی کیریسدی برگ میگه this is the place we used to go اصلاً قشنگ نیست. وقتی میای خونه و می بینی 3 دفعه زنگ زده قشنگ نیست. وقتی بابا جواب سلام نمی ده قشنگ نیست. وقتی ظرفیتت تموم می شه، وقتی کم میاری دیگه هیچی قشنگ نیست!

راستی کسی می دونه چرا من باز سالاد الویه درست کردم و خوردم؟ چرا به تلفنش جواب دادم؟

2005-09-15T12:02:00.000-07:00

می دونستم. بهش گفته بودم. گفته بودم اگه بر گرده همه چی خراب می شه، دیگه برام هیچی میشه. فکر کرده بود اشتباه می کنم فکر کرده بود اون با همه فرق می کنه. خب فرق می کرد خیلی هم فرق می کرد. اما حالا که برگشته همش دارم فکر می کنم چه فرقی می کرد؟! یادم نمیاد.
دو سال پیش تو همچین روزایی پیداش شد از آسمون اومد و شد خدای من، اومد و گفت تا حالا قلب خیلی ها رو داشته اما الان این قلب و می خواد. اون روز بهش گفتم این دل من فروشی نیست نمی تونی داشته باشیش، گفت من با همه همه ها فرق دارم. فرق داشت. خیلی گذشت کم کم قلب منم یاد گرفت عادت یه حضور رو، زیبایی وجود گرما رو. یاد گرفت که غیر از تلمبه بودن می تونه نقش های مهم تری هم داشته باشه. کم کم سرما رو فراموش کرد و بهار اومد تو خونه اش. دیگه هر نم بارونی معنی پیدا کرده بود، دیگه ستاره ها اسم داشتن، مگه اشکالی داشت اگه همه یه اسم داشته باشن؟ دلم دیگه شاعر شده بود.
بعد یه روزایی اومد که نفهمیدم چرا بیشتر از نم بارون نم چشمام و می خوام. اهمیت ندادم. دنیای من کامل بود، اگه جایی میلنگید دلیلی نداشت بیاد تو دنیای من. مهربون ترین قلب دنیا مال من بود. اما...

میدونی از اونایی بود که برا هیچ کی نمی مونن. از اونایی که تملک ناپذیرن از اونایی که عاشق آزادیشونن. از اونایی که تصور هر فردایی باهاشون نا متصور ِ. اصلاً برا همینا جذاب بود. برای اینکه تو اوج حضور هم دست نیافتنی می دیدیش. من که آدم نیستم که عاشق یه آدم شم. باید یکی رو میدیدیم که عاشق دیوونگی هاش شم.

رفتم و رفت. غرورم فراموشش کرد قلبم نه! شبا با یادش باز هم میلرزید. رفت تا زهیر شه. حتی بیشتر از قبل وجود داشت پر رنگ و محسوس.
امروز اومد و گفت بازی از اول. بهش نمی گم قلبم بی هویت شده، قاطی کرده، نمی دونه چه بلایی سرش اومده، می خواد دوباره گرم شه، اما نمی تونه. فقط بهش می گم نمی شه، دیگه گرم نمی شه. میگه من گرمش می کنم مگه بار اول نگفتی نمی شه اما شد. دلم می خواد باور کنم. دلم می خواد باور کنم که دوباره کنار یکی آرومم می گیره،باور کنم که دوباره احساس زن بودن می کنم و دلم پر خواهش می شه. اما نمی شه، نمی تونه، می دونم. کاش می تونست. کاش... .

زهیر من مرد. کاش بر نگشته بودی.

2005-09-14T12:51:00.000-07:00

احساساتم شدن مثل بوم رنگ.
هرچي با قدرت بيشتري از خودم دورشون ميكنم، با شتاب بيشتري به طرفم بر مي گردند.

2005-09-14T12:50:00.000-07:00

اولین قرار وبلاگی یه جورایی خیلی خوب بود. البته قرار وبلاگی که نبود فقط بهارک رو از وبلاگ و وبلاگ بازی می شناختم! یه جمع خیلی صمیمی و ساده ای بودن. از اونایی که به قول بهارک ممکنه آدم راحت هر جایی پیداشون نکنه. رفتنه خیلی حرص خوردم. من نیم ساعت زودتر با بهارک قرار داشتم ساعت هفت. اما اونقدر یهو همه چی قاطی پاطی شد که نگو و مجبور شدیم عقب بندازیم، همون هفت و نیم. بعدم که من از شدت هواس پرتی خروجی بهشتی رو از تو مدرس رد کردم و ومجبور شدم تا میرداماد برم که بتونم اونجا دور بزنم و از این حواس پرتیم اونقدر عصبانی شده بودم که نگو. انواع و اقسام فحش ها رو جاتون خالی سر خودم هوار زدم. نمی دونم چرا انقدر عصبی شده بودم!! شاید چون جای قرار رو اصلاً بلد نبودم و فکر می کردم باید خیلی بگردم. البته با همه این حرفا هم خیلی راحت اونجا رو پیدا کردم هم 10 دقیقه زود تر رسیدم. حالا قرارمون جلو در پارک روبروی یه ساندویچی بود منم یه در پیدا کردم که جلوش یه ساندویچی بود با خواهرم خیلی شیک رفتیم رو یه نیمکت نشستیم منتظر، حالا نگو اونا جلو یه در دیگه و یه ساندویچی دیگه منتظرند!!!

من که طبق معمول همیشه که تو جمع های نا آشنا ناگهان غریبی کردنم گل می کنه همچین مظلوم شده بودم که امر به بهارک هم مشتبه شده بود و گفت منتظر یه آدم شلوغ و شیطون بوده نه انقدر ساکت! طفلک هنوز نفهمیده با کی طرفه.
کم کم داشت یخ بنده باز می شد که دیدم اوه ساعت بیست دقیقه به نه و خونه ما هم اون سر دنیا. حیف خیلی زود گذشت دوست داشتم شام هم باهاشون می موندم تو خونه که به مامانم گفتم کاش مونده بودم برا شام گفت آره خب می موندین شام درست و حسابی هم نداریم!!!! دهنم از تعجب باز موند. نه به اون موقعی که از در دروازه تو نمی رن نه به این سوراخ سوزن!!

برگشتنه هم خیابونا انقدر خلوت بود که نگو 9 خونه بودیم! کلی دلم سوخت که بیشتر نموندیم راستی چرا اون موقع خلوت بود! به نظر من که طبیعی نبود. اما عوضش تو اون خیابونای خلوت کلی عین عقده ای ها پام و گذاشتم روگاز و با خواهر خانومی کلی گل گلدون خوندیم و دو تو تصادف توپ رو هم به خیر گذروندیم.

دلم امشب کلی تاب بازی و هوای بعد از بارون و سیمین غانم می خواد. آهان با کلی ِ کلی هم دوچرخه!

2005-09-14T12:46:00.000-07:00

این خیلی بد نیست که دو سه تا از اون وبلاگایی که من دوسشون داشتم تو همین یک هفته یه جورایی اعلام کردن که دارن از دنیای سایبر ما دور می شن؟!!
نمی خوام!

2005-09-08T14:14:00.000-07:00

اگه قراره من اسکالت باشم، اونی که عاشقش می شم از همون اول باید رت باشه. یه پدر سوخته عوضی هفت خط. اصلاً هم نباید رت باتلر باشه، فقط باید رت باشه. چون اینجا رت کاملاً تعریف شده ست. گفتم که قصه ات رو اشتباهی ننویسی.

راستی همه اشلی های دنیا رو هم بفرست به درک. باشه؟

2005-09-08T09:57:00.000-07:00

دو سه روزه مریضم دارم میمیرم. نمی دونم وبا گرفتم، یا آب طالبی مشکل داشته یا سس سالاد الویه کذایی! یا آه اونایی که سهم الویه شون رو نصفه شبی یواشکی رفتم خوردم دامن گیرم شده!!
چه حیف که همه میوه های تابستونی واسه این جور مریضیا بدن. هم انگور می خوام هم هندونه هم بیشتر از همه از اون هلو اون شبی ها!! من خیلی شیکموام نه؟!
دوستم هم زنگ زد گفت پاشو بریم باشگاه اما من مشغول دوی ماراتون بین دستشویی و اتاقم بودم. نامردا.

2005-09-06T02:58:00.000-07:00

الان ساعت دقیقا! 2:30 شبه ( یعنی صبحه) خیر سرم امشب اومدم زود تر بخوابم که صبح انقدر خودم رو با چک و لقد بیدار نکنم و دیر نرسم سر کلاس . معلم نازنین برا کنف کردنم با یه لبخند ملیح نگه: دیر لیت کامر، اِنی هات نیوز؟ منم همینجوری عین مونگولا در حالیکه صدای قیژ قیژ صندلی ها کلاس رو بر داشته بگم: نو! اونم انگار که این اولین بارِ که من تاخیر کردم با چشمای گرد شده یه "سو" ی کشیده بگه!!
خلاصه به دلیل فوق الذکر اومدم زودتر بخوابم اما مگه خوبم برد. هر چی کوسفند بود و نبود شمردم. هر چی کله ام رو کردم زیر بالش و سعی کردم با این روشهای خفن مخم رو خالی کنم. هر چی خودم رو به خواب زدم که باورم شه؛ انگار نه انگار. آخرش به این نتیجه رسیدم که معده ام خالیه اینه که خوابم نمی ره!! و راه حل در چند قدمی من در یخچال به سر می بره.اصولاً ما هر وقت تو یخچال الویه داشته باشیم من دچار اختلالات رفتاری غیر قابل پیش بینی می شم که از هر نوعی باشه مسلماً در مانش در سالاد الویه نهفته ولاغیر!
حالا فکر کن من اینقدر عشق الویه، با یکی دوست شده بودم که لصلاً نمی دونست سالاد الویه چی هست!؟! اولا فکر می کردم مسخره بازیشه. اما خب جدی جدی نمی دونست دیگه. دفعه اول ازم پرسید همون سالاد فرانسویه! البته خب منم نمی دونستم سالاد فرانسوی چیه. یعنی هنوزم نمی دونم (!) این به اون در. اما همینجوری الکی گفتم نه! به اسمش نمی خورد. ( حالا همونه یا نه؟) اما خب بعد ها بچه رفت دنبالش و فهمید چیه! اما من در جهل مرکب ابد الدهر بماندم.
نمی دونم نصفه شبی چه اشتهایی پیدا کردم!جای شما خالی الان یه هلوی نارنجی پر رنگ دستمه که جرات نمی کنم گازش بزنم، می ترسم آب از لب و لوچه ام راه بیوفته، حوصله هم ندارم از جام پاشم برم دست و بالم و بشورم!
خودمونیم نصفه شبی چرت و پرت گفتن هم مزه می ده ها!
دیگه... دیگه...
دیگه چی میشه نصفه شبی برای خوانندگان گرامی نگاشت؟!

الان با این کلیک کلیک های منبابام پا می شه میاد حسابم رو می رسه. ساعت هم از سه گذشته از چوب خطم خیلی بیشتر بیدار موندم.
بای بای

اَه! ضد حال. اینترنت وصل نمی شه. نمی دونم تموم شده یا قاط زده.
اصلاً فک کنم آه بابام گرفته.

2005-08-31T10:29:00.000-07:00

پشت چراغ هميشه قرمز نزديك خونه بودم. امروز تراقيك خيلي بيشتر از هميشه بود. چشمم به چراغ بود تا كي سبز شه. سبز شد، هيچ ماشيني تكون نخورد. قرمز شد، يه چند متري رفتن جلو. ماشين جلويي وانتي رو كه جلوش ایستاده بود و حرکت نمی کرد رو دور زد و رفت جلو. باز تصادف شده بود. يه وانتي... يه موتوري... كلي خون... .
يه پسر جوون بود كه خون خالي بود، برده بودنش كنار خيابون و چند نفر دورش جمع شده بودند. ترسيدم. ترسيدم مرده باشه. ترسيدم بوي خون بياد تو. چقدر خيابون شلوغ بود. چقدر بوغ مي زدن. مگه نمي فهميدن اينجا يكي داره مي ميره! شيشه رو كشيدم بالا. يهو ساكت شد. آخيش... . يهو ديدم مثل دفعه اول كه مرده ديده بودم دارم همینجور اشک می ریزم. فكر كنم تاريكي ترسم رو بيشتر كرده بود. چرا اين چراغ لعنتي سبز نمي شه! نمي خوام كنار اين يارو باشم.
پس كي آمبولانس مياد؟ با اين ترافيك كي برسه! اگه هنوز زنده باشه هم فكر نكنم زنده برسه. هي يواشكي چشمم ميره اونوري، تا آسفالت قرمز رو مي بينم نگاهم رو مي دزدم.
ياد برادر زن عموم مي افتم كه هفته پيش تو راه لويزان به خاطر سرعت زيادي كه داشته نمي تونه موتورش رو كنترل كنه و مي خوره زمين. خودش جا در جا مي ميره و دوستش هم تو بيمارستانه و اوضاعش خيلي بد. اون فقط26 سالش بود و حالامرده. يكي ديگه هم الان اينجا داره ميميره. شايد هم جاي ديگه اي جوون ديگه اي. اين كه اين كنار افتاده چند سالشه؟ 25؟ 26؟ 27؟ چند سال؟ اون جا هم خيلي گريه كردم. آخه فقط 26 سالش بود. خيلي كمه، فقط 26.
پس اين موتوري ها كي مي خوان ياد بگيرن؟ تا كي بايد تصادف كنند و بميرن تا آدم شن؟

چراغ سبز شد. خدا كنه تا قبل از اينكه باز قرمز شه رد شده باشم. زود باش ديگه.. زود باش... بوووغ. زرد رو رد مي كنم. اشكام رو پاك مي كنم. هواي گرفته ماشين حالم رو بد كرده. احتمالاً خودم دم كردم كه بنظرم هوا بد مياد. شيشه رو مي كشم پايين. باد مي خوره تو صورتم. بوي دود و صداي بوغ و صداي آمبولانس و دعواي مردم مي زنه تو ماشين. باز زندگيه كه مي زنه تو ماشين.

2005-08-27T13:27:00.000-07:00

وای! من هنوز گیجم! باورم نمی شه!!
بنده یه جورایی رفتم سر کار! به هر کدوم از معانیش که فکر کنید هم درسته هم یه جورایی کار پیدا شده ( کار نطلبیده هم مراده؟) هم کارش یه جوراییه که رفتم سر کار. نشسته بودم داشتم کتابی رو که امروز امتحانش رو داشتم رو ورق می زدم و فکر می کردم به اینکه بالاخره تو سه ساعت می تونم اونقدر بخونم که ده بگیرم یا نه به علافیش نمی ارزه که تلفنم زنگ زد.
الو؟ سلام؟ بله؟ چرا شناختم!!!!!!!!
یکی از دوستام بود که یه جورایی عادت نداشتم بهم زنگ بزنه. یعنی پیش نیومده بود. ما معمولاً با هم چت می کنیم نه بیشتر اما خب یه جورایی خیلی بیشتر از دو تا دوست اینترنتی رابطه مون نزدیکه و به هم اعتماد داریم. و چیزی که مسلمه اینه که این اعتماد کاملاً دو طرفه است.
خلاصه یه کم حال و احوال و بعد پرسید: تو هنوز بی کاری؟!
خب آره!
ببین من یه کار توپ سراغ دارم فقط خودت که میدونی چقدر سرم شلوغه می خوام بسپرمش به یکی که هم بهش اعتماد داشته باشم هم بخوام یه نفعی هم به اون برسه! و خلاصه شروع کرد به توضیح دادن.
اما من انقدر گیج امتحان بودم که هیچی نفهمیدم. پیش خودم هم مطمئن بودم که نمی خوام قبول کنم برا همین بهش گفتم الان کار دارم شب خودم باهاش تماس می گیرم تا سر فرصت ببینم چی به چیه!
بعد امتحانم بهش زنگ زدم گفتم تا نرفتم خونه بگو اونم من بیچاره رو کشوند اونور دنیا و حسابی شستشوی مغزی داد طوی که خودم هم باورم شد می تونم!!!!

راستش از نظر مالی - اگر بگیره که به احتمال 90% هم میگیره- خیلی جالب توجه به نظر میاد، یکم بیشتر از حد طبیعی! اما کار سختیه یعنی سخت نیست یه آدم سر زبون دار احتیاج داره. و من به همین دلیل آخرین نفری هستم که ممکنه به درد این کار بخورم. یه کم بیشتر از حد طبیعی آروم و خجالتی ام. وقت نسبتاً کمی هم دارم. از یک ماه دیگه دانشگاه شروع میشه، تمرینهای بسکتبال هم که هست، کلاس زبان هم که هر روز میرم!!! و این هم یه کاریه که یه آدم فول تایم لازم داره. البته تا اینجاش مهم نیست. میشه یه جورایی باهاش کنار اومد.مشکل اصلی اهل بیت هستند.
این کار تقریباً حالت بیزینس داره و احتیاج به علم خاصی نداره. همچین کاری هیچ جایگاهی تو خونواده ما که حرف اول و آخر رو تحصیلات می زنه نداره به اضافه اینکه محیطش هم جوری نیست که زیاد برای یه دختر بپسندن. و می دونم که اگه مطرحش کنم حتماً مخالفت شدید می کنن با اینکه واقعاً می تونه تجربه جالب و منحصر به فردی باشه.
برای همین تصمیم گرفتم به هیچ کس نگم و این خودش کار و خیلی سخت می کنه.

با تمام ابن مشکلات من قبول کردم و از این بابت یه حس خوبی دارم( البته اگه بتونم اون احساس ترس رو از خودم دور کنم). جنبه مالیش هیچ اهمیتی برام نداره چون واقعاً کار بزرگیه و ممکنه از عهده ما دوتا ساخته نباشه اما اینکه به همچین محیطی وارد بشم برام خیلی مهم و ارضا کننده است.

فردا ظهر قراره با هم به چند تا شرکت که از این پیشنهاد استقبال کردن سر بزنیم تا هم اون ببینه من چند مرده حلاجم هم خودم ببینم مرد این میدون هستم یا نه.

به کلی دعا و انرژی مثبت احتیاج دارم. ممکنه؟

2005-08-21T11:45:00.000-07:00

یادمه که چند سال پیش که موبایل تازه وارد ایران شده بود و کم کم داشتیم دست مردم می دیدیم، ( همون موقع که مغازه دارا خیلی دوست داشتن موقع حرف زدن حتماً بیرون مغازه باشن حتی اگه دارن در باره خصوصی ترین مسایل زندگی شون حرف می زنن) به نظرم میومد این وسیله گرون و به درد نخور (!) فقط مخصوص بچه پولدارای الکی خوش ِ یا مال این مغازه دارای تیپیک!
اصلاً فکرش رو هم نمی کردم یه روزی اینطور همه گیر شه و همه از کوچیک و بزرگ حداقل یه A800 کوچولو کنار کمربندشون یا تو کیفشون داشته باشن.
از اون بیشتر فکر نمی کردم که روزی برسه که خودم بدون اون ماس ماسک از همه کار و زندگیم بیوفتم و رسماً کر و لال شم.
وسایل مدرن و امروزی اونقدر سریع در دسترس قرار می گیره و همه امکانات سنتی رو تحت و شعاع قرار می ده که حتی تصور زمانی که این دسته از وسایل رو جزو لوازم لوکس و مخصوص قشر خاص طبقه بندی می کردیم هم دور از ذهن به نظر می رسه.
وقتی یه همچین چیزایی ابداع می شن بعد از اینکه تو زندگی روز مره مون جا گرفتن و شدن جزئی از اون دیگه جدا کردنشون از زندگی و خط کشیدن دورشون به نظر نا ممکن میاد. در حالیکه وقتی نبودن، عدم حضورشون اصلاً ملموس نبود.

حالا چرا یاد این حرفا افتادم و زدم به صحرای کربلا؟
این فیلترینگ و بند و بساطی که به پا شده آدم و یاد همه بدهکاریاش و روزای خوش از دست رفته و هزار تا کوفت و زهر مار دیگه می ندازه، دیگه صحرای کربلا که عددی نیست!!
این روزا به هر وبلاگی که سر می زنی اگر نویسنده اش ساکن ایران باشه حتماً یه اشاره ای به قضیه فیلتر بلاگ رولینگ کرده، حالا یا در حد همون اشاره یا اینکه خیلی دلش پر بوده ویه پست بلند بالا داده!

یادمه که یک سال و نیم پیش که وبلاگ قبلی ام رو تازه باز کرده بودم، پسر خاله ام هر وقت پست می ذاشتم یه آف لاین برام میذاشت مبنی بر اینکه آقا جان پینگ بفرمایید! پینگ! و بعد هم میگفت ایندفعه رو من برات پینگ کردم اما دفعه بعد یادت نره ها! و این قضیه تا مدتها ادامه داشت. اون موقع بلاگ رولینگ به نظرم یه چیز اضافی بود و هیچ دلیلی برا این کار نمی دیدم. تا اون موقع با بلاگ رولینگ کار نکرده بودم و کلاً فکر می کنم تازه اومده بود و قبل از اومدنش هیچ مشکلی نداشتم. به هر حال دیر یا زود وبلاگ هایی رو که دوست داشتم و باز می کردم و می خوندم و با این تاخیر چیزی رو از دست نمی دادم ( وبلاگم هم که به کمک عناصر مذکور پینگ می شد!) خلاصه که دقیقاً حکایت همون مبایل بود که یه زمانی از فکر خریدنش هم خندم می گرفت.
اما کم کم زمانی رسید که من تصمیم گرفتم آپ دیت شم و یکم از روشهای عصر حجری خارج شم و به دنیای متمدن بپیوندم. به سرعت راحتی کار با باگ رولینگ رو کشف کردم و شدم مشتری ثابتش. هر روز صبح سر از خواب بلند نکرده اول دکمه کامپیوتر رو می زدم تا ویندوز بیاد بالا صورتم و می شستم و یه کانکت و کوچولو، و یه نگاه به لیست بلاگ رولینگ که کی آپِ و کی نیست. و بعد خاموش می کردم و می رفتم پی کارم تا شب که بر گردم و همه رو باز کنم و بخونم. خلاصه که شد جزئی از زندگیم.

حالا اومدن این سایتی رو که واقعاً جزئی از زندگیِ خیلی از ماها شده رو( حالا نه زندگی واقعی و جزء مسائل حیاتی، اما تو زندگی مجازیمون که اهمیت داره) معلوم نیست از رو چه حسابی فیلتر کردن. ولی چیزی که واضحه اینه که محدودیت خلاقیت میاره. ما هم که الی ما شا ا... اونقدر شب خوابیدیم و صبح پاشیدیم و تغیرات خفن و یک شبه تو زندگیمون دیدیم که همه واسه خودمون یه پا کاشف و مخترع و مبتکر شدیم.
آقایون مخابرات چی هم نگران نباشن از فردا می تونن بیوفتن دنبال فیلتر کردن 100 تا سایت آینه برای بلاگ رولینگ که مثل علف از زمین و زمان سبز می شه.
ما هم که هنوز تجربه دنیای بدون بلاگ رولینگ رو فراموش نکردیم. خیلی سخت نبود؟ بود؟

****
شعار هفته پنجاه . دوم:
می جنگیم، می میریم، سازش نمی پذیریم!!

2005-08-20T10:48:00.000-07:00

دلم برای صدات تنگ شده بود، رفتم سراغ سازم.
چند وقت بود بهش دست نزده بودم؟ چند وقت بود جادوی صداش رو نشنیده بودم؟
چشمام حسابی غریبی می کردن انگار همه اون روزا رو یادشون رفته بود. منم همه رو بستم و اختیار رو دادم به دستام؛ و دستام چه خوب عاشق مونده بودن، و چه خوب همه لحظه ها رو یاد آوری کردن و چه خوب بلد بودن معجزه کردن رو... و عاشقی کردن رو ... و زندگی کردن رو ... .
و چه خوب یاد چشمام آوردن آسمون بارونی رو.

دو تا صداس که تو زندگی من غوغا می کنه، معجزه میکنه، و یکیش صدای سازِ
صدای سازم و یک سال و اندی بود که نشنیده بودم، با گوشم غریبی می کرد، یادم نمیومدش. اما دستام چه خوب آبرو داری کردن، چه خوب رفتن و اومدن و شوری نو در انداختن. دلم حسابی تنگت بود، باز شد.

چه سبزم من امشب!

2005-08-15T13:43:00.000-07:00

تو این مدت گویا خیلی اتفاقا افتاده در باره انرژی هسته ای و ایران تصمیمات جدیدی گرفته ولی متاسفانه من به خاطر دور بودن زیاد خبر ها رو نداشتم و از ریز قضایا و تحلیل های معمول بی اطلاع بودم. همه امیدم این بود که وقتی بر گردم تو وبلاگا کلی روش بحث شده و احتمالا یه سری ها که چیزای بیشتری می دونن هم یه چیزایی گفتن و خلاصه مثل خیلی از قضایا که من به کمک همین وبلاگ که تنها رسانه مورد توجهم هست از کم و کیف قضایا مطلع می شم. اما متاسفانه کمتر مطلب جالب توجه و تحلیلی در این مورد دیدم، در واقع اصلاً ندیدیم. بخصوص اونایی که تو کشورهای اروپایی یا آمریکا هستن می تونستن خیلی بیشتر به درک قضایا کمک کنند اما یا قضیه به اون جدیی که من فکر می کردم و به گوشم رسیده نبوده یا اینکه همه مثل خودم گیجن و ترجیه دادن اظهار نظر نکنن.
دلیل دیگه ای برای این موضع منفعلانه نسبت به موضوعی که این روزا مهم ترین و سر نوشت ساز ترین موضوع ایران و یکی از بحث های داغ دنیاست پیدا نمی کنم.

2005-08-15T13:41:00.000-07:00

خب! بالاخره این مسافرت دو سه هفته ای هم تموم شد. جای شما خالی واقعاً عالی بود. خیلی بهش احتیاج داشتم به یه تغییر آب و هوای اساسی.
البته هفته اولش خیلی خوب بود اما دیگه بعدش کم کم دلم شروع کرد به تنگ شدن. آخریا دیگه خیلی بی تاب شده بودم با اینکه اونجا هم خیلی بهم خوش می گذشت اما دیگه بس بود.
من واقعاً موندم اینایی که میرن خارج برای تحصیل، یا نه اصلاً می رن که بمونن یا کلاً آرزوی خارج زندگی کردن دارن چه جورین؟! یا دلشون تنگ نمی شه که شک دارم یا هم تحمل می کنن که به نظر من خیلی سخته، هیچی به این تحمل نمی ارزه البته خوب من زیاد صلاحیت ندارم که در این باره حرف بزنم!
فکرش رو بکنین فقط یک هفته واقعاً بهم خوش گذشت بقیه اش مشغول تقویم ورق زدن و با انگشت شمردن بودم. جالبیش اینجاست که من اوصولاً نه آدم خانواده دوستی به حساب میام نه اینکه کلاً آبم با اهالی منزل توی یه جوب میره و اگه چند ساعت تو خونه باشم حتماً بالاخره با یکی دعوام میشه!! در واقع اصلاً آدم محبوبی تو خونه به حساب نمیام!
اما خوب دل دیگه لامصب!

بی انصافی نمی کنم مدتها بود اینقدر بهم خوش نگذشته بود و میشه گفت تجربه منحصر به فردی بود اما اگه بخوام بگم کی از همه خوشحال تر شدم باید بگم وقتی بود که تو مانیتور روبروم دیدم که وارد خاک ایران شدیم و مرز رو رد کردیم. ساعت چهار صبح خونه بودم و رو تخت خودم ولو شده بودم و بلاخره به اون آرامشی که معمولاً بعد از رسیدن هر مسافری به خونه اش پیدا میکنه رسیده بودم. اما بنده که همینجوریش هم یه جغد درست و حسابی هستم وای به حال اینکه ساعت های شب و روز هم اینور اونور شن.
این مدت نه زیاد می شد نه خودم می خواستم که به اینترنت دسترسی داشته باشم. آخه تقریباً میشه گفت که قضیه از اعتیاد گذشته و من هیچ کاری جز ول گشتن تو این دنیای مجازی ندارم. یعنی کار که زیاده اما وقتش نیست! خلاصه دیدم که این موقعیت مناسبی برای کم کردن ساعت های استفاده از اینترنته و سعی کردم استفاده کنم.
ولی خب دو سه هفته بی خبری از اینترنت واسه منی که حداقل روزی چندین ساعت رو حروم این لامصب می کنم یه حالت هایی مثل استخون درد و چشم درد و درد مفاصل و بی خوابی ایجاد میکنه و باعث عود کردن حات های مالیخولیایی و روانپریشی مزمنم می شه.خلاصه راست گفتن که گفتن ترک عادت موجب مرض است.
تو این مدت هم که خب همه وبلاگ ها آپ شدن اونم به میزان معتنابه. خلاصه تا اونایی رو که به فکرم رسید و باز کردم وخوندم دیگه شده بود هفت صبح که دیگه دیدم چشام جواب نمی دن و رفتم بخوابم. حالا مگه خوابم می برد! هوا هم دیگه روشن شده بود و با بارون دیشب هم هوا حسابی مست کننده بود اونقدر که با وجود اونهمه خستگی بازم مجبور شدم تا ساعت هشت هر چی گوسفند بود و نبود بشمرم تا کم کم خوابم بره. دو ساعت ناقابل بیشتر نخوابیده بودم که دوستای عزیز به شکل خاله خرسه دوستیشون رو اثبات کردن و بر پا دادن. منم دیگه بعدش خوابم نبرد فقط عین این معتادا هر جا می رسم ولو میشم.
وای چقدر نوشتم!!!! بقیه اش باشه برا بعداً، شایدم دیگه بی خیال شم بهتر باشه(;

2005-07-27T14:06:00.000-07:00

همون طوری که تو پست های قبل هم گفتم دارم می رم مسافرت یه دو سه هفته ای نیستم احتمالاً اونجا هم دسترسی به اینترنت ندارم برا همبن احتمالاً این پست آخرم میشه تا برگردم.
حیف هنوز شروع نکرده باید بچه ام رو تنها تو ولایت غریب! تنها ول کنم برم. مواضبش باشیدok?
من اوصولاً آدم دقیقه نودم. دست به سیاه و سفید نمی زنم تا قشنگ همه کارا انبار شه بعد روز آخر مثل چی میوفتم به خر حمالی.شبا که تو تابستون زودتر از 3 و 4 نمی شه خوابید گناه کبیرست، صبح ساعت 9 با کتک و فحش و فحش کاری خودم رو بیدار کردم برم دنبال کار و زندگیم میبینم بابا خونه ست. به نظر من همه مردا، بابا و شوهر و دوست و برادر هم نداره، همه شون از دم گیرن، اصلاً این تو خونشونه. اگرم میبینی یکی اینجوری نیست یا جدی جدی رو خودش کار کرده و به خودش سختی داده و سعی کرده از عقاید هشت در چهار مردونه اش دست برداره یا می خواد بگه من خیلی روشنفکرم یا هم که میگه آبرو ریزی تو قرن بیست و یکم با اینهمه پیشرفت علم و تکنلرژی ما هنوز هم مثل دوره قبل از اختراع چرخ رفتار کنیم!
بابای ما هم که دلیلی ندیده جزو موارد فوق الذکر باشه همیشه گیر میده. منم یکم همچین بفهمی نفهمی ولم، اینه که همیشه کنتاکت داریم. بابام اصلاً و ابداً کاری نداره که تا قبل از اومدن اون کجا بودی و چه غلطی کردی اما وقتی رسید خونه تو هم باید باشی می خواد 10 شب باشه می خواد یک بعد از ظهر. حالا حساب کن از اول صبح خونه باشه تو هم کلی کار داشته باشی، چی میشه! خلاصه بایه ترفندی بابا جونم و قال گذاشتم و زدم بیرون بعد عین این ضایع ها زنگ زدم به برو بچ تیم به جای اینکه برم به بدبختیام برسم رفتم باشگاه! ( آخه تا یه مدت نمی تونستم برم. خیلی دلم برا خودم می سوخت خب!!)
البته دوستم من که برم بعضی کارهام و انجام میده مثل ثبت نام و اینا!! خلاصه که خدا خودش میدونه من چه دودره ایم بهم شاخ نمی ده!

2005-07-25T12:47:00.000-07:00

گاهی زندگی آدم چه قاطی پاطی میشه ها!
یه ساکه که باید ببندمش. یه عالم لباس که نباید بندازم تو ماشین یه بلیت استخر هم هست که نمی شه نرفت، یه باشگاه هم هست که نمی شه نرفت یه اتاق هست که باید جمع و جور شه، یه دوست هست که باید رفت خونشون، یه کلی دوست هست که باید زنگ زد خداحافظی کرد ازشون، یه دوست دیگه هست که باید با لوس بازی دلش و نرم کرد، یه کنفرانس هست که باید داد، یه کتاب هست که باید خرید تا بشه اون کنفرانس رو داد، یه کتاب دیگه هم هست که باید تمومش کرد و پسش داد؛ یه ثبت نام هم هست که باید انجامش داد! یه قبض جریمه هم هست که باید پرداختش کرد ( اگه یک ماهش تموم نشده باشه!!)

به جون خودم اگه فکر کنم بازم هست. همش رو هم باید تا چهارشنبه انجام داد!!

هَل مِن ناصر یَنصرنی!

2005-07-23T12:35:00.000-07:00

بعد از پيمودن يك مسير سخت، ايستاده اي تنها
با باد در موهاي نرمت
و اشك در چشماني خيس..

به طوفان پشت سر مي نگري و سكوت روبرو...

اگر پايت لرزيد چه؟اگر نلرزيد چه؟

كاش نلرزد. واي نه، كاش بلرزد!

*
راستي! گفته بودم تنهايي را دوست تر مي دارم؟

2005-07-19T13:56:00.000-07:00

مردم ما ماهواره دیدند و به صورت شاه تف انداختند!

ما امروز به لطف واحد های تابستانی اجباری کلی چیز های خوب خوب فهمیدیم.
مثلاً فهمیدیم که ماهواره خیلی چیز خوبی است البته فقط برای انواع خانم ها چه مجرد چه متاهل و آقایون فقط از نوع متاهل و بسیار چیز بد و اخی است برای آقایون غیر متاهل و در واقع ندید بدید ( البته از نظر شخص من هر مجردی ندید بدید نمی شه و هر ندید بدیدی هم مجرد!) که برای این نوع خاص مثل نمک رو زخم می مونه! آره؟؟
و فهمیدیم اگر یک بابایی از این اسباب های خوب و باحال در خانه دارد به انضمام یک پسر بچه 5-6 ساله، خوش به حالش برود حالش را ببرد فقط یادش باشد که از 15 سالگی به بعداین بچه را در خانه تنها نگذارد. چون یکهو یک روزی می آیی خانه و از داخل کمدی زیر تختی توی فری جایی دختر کشف میکنی و اگر هم کشف نکردی شک نکن که آقا زاده مستر بیوت داشته، اما خوب این یکی را که نمی توانستی به این راحتی ها کشف کنی که!!

تازه ما یک چیز دیگه هم فهمیدیم. فهمیدیم که خود این ماهواره ناقلا علت انقلاب ملت شریف ما بوده است.
اا ِ کی میگه اون زمانها ماهواره نبوده؟ اون وقت ها تلوزیون ما خودش یه پا ماهواره بوده! و ملت ما با دیدن همین ماهواره بوده که به صورت شاه تف انداختن ( البته من خودم هم ربطش رو نفهمیدم). و ماهواره بسیار چیز خوبی است و ما بسیار بهش مدیونیم.

غیر از اینا استاد موتونمون کلی هم راجع به جهنم و بهشت و فوائد اونا حرف زد و کلی ما رو ترسوند و به راه راست هدایت فرمود و واسه خودش یه خونه باکلی حوری پری خرید. خوش به حالش!!

یاد معلم پرورشی راهنمایی مون هم بخیر.